वराहपुराणम्

फणाशतधरो रूपी भूरिशृङ्ग इवाचलः

विनतो नागराजश्च कम्बलाश्वतरौ तथा

उरगानामधिपती कर्कोटकधनञ्जयौ

अहोरात्र तथा पक्षा मासाः संवत्सरास्तथा

ततश्चैवागतैर्देवैर्यक्षैः सिद्धैश्च सर्वशः

तस्मिन्देवसमाजे तु रम्ये शैलेन्द्रमूर्द्धनि

प्रगीता देवगन्धर्वाः प्रनृत्ताप्सरसां गणाः

पुण्यगन्धाः सुखस्पर्शास्तत्र वांति च वायवः

स हि तान्दैवराजेन सार्द्धमन्यैश्च दैवतैः 214.

सम्भ्रान्तः सहसा तेभ्यो नमस्कर्तुं प्रचक्रमे

अर्घ्यपाद्यादिभिः शीघ्रमासनैश्च न्यमन्त्रयत्

आदित्या वसवो रुद्रा मरुतश्चाश्विनावपि

विश्वावसुर्हाहाहूहू तथा नारदतुम्बुरू

तं वासुकिप्रभृतयः पन्नगेन्द्रा महौजसः

यक्षविद्याधराश्चैव ग्रहाः सागरपर्वताः

आशिषः प्रददुस्तस्य सर्व एव मुदान्विता स सुप्रीतोऽस्तु ते देवः सदा पशुपतिर्मुने

सर्वत्र चाप्रतिहता गतिश्चास्तु तवानघ

निरामयोऽमृतीभूतश्चरिष्यति विभुः सुखी 214.

इत्युक्तस्त्रिदशैर्नन्दी पुनस्तान्प्रत्युवाच ह यद्भवद्भिः प्रियं सर्वैः प्रीतिमद्भिः सुरोत्तमैः

आशिषाऽनुगृहीतोऽस्मि नियोज्योऽहं सदा हि वः

आज्ञापयध्यमाज्ञप्तस्तस्माद्विबुधसत्तमाः

शक्र उवाच पश्यामो विप्र तं सर्वे देवानामधिपं विभुम्

स्थाणुमुग्रं शिवं देवं शर्वमेव स्वयं मुने

तत्स्थानं नः समाख्याहि महर्षे शीघ्रमेव हि

प्रत्युवाच ततः शक्रं नन्दी पशुपतिं स्मरन् श्रोतुमर्हसि देवेन्द्र यथातत्त्वं दिवस्पते

अस्मिन्गिरौ मुञ्जवति स्थाणुरभ्यर्च्चतो मया ८८ प्रीतो विनिर्गत इतस्तं विज्ञातुं बिभेम्यहम्

मार्गयामो हि यत्नेन भगवन्तं तु वासव ।। 214.

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये नन्दिकेश्वरवरप्रदानं नाम चतुर्दशाधिकद्विशततमोऽ ध्यायः

; अथ गोकर्णेश्वरजलेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् ततः शक्रः सुरगणैः सह सर्वैः समेत्य च