वराहपुराणम्

अभिप्रायं च सर्वेषां जानामि द्विजसत्तम 213.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे गोकर्णेश्वरमाहात्म्ये त्रयोदशाधिकद्विशततमोऽ ध्यायः

; पुनः गोकर्णमाहात्म्यनन्दिकेश्वरवरप्रदानवर्णनम् अन्तर्हितं ततस्तस्मिन्भवे वै भूतनायके

चतुर्भुजस्त्रिणयनो दिव्यसंस्थानसंस्थितः

त्रिशूली परिघी दण्डी पिनाकी मौञ्जमेखली

आस्थितः पादमाकृष्य ह्याह्वयन्निव स द्विजः

तं दृष्ट्वा खेचराः सर्वा देवताः परिशंकिताः

तेभ्यः श्रुत्वा सहस्राक्षः सर्वे चान्ये दिवौकसः

अयं कश्चिद्वरं लब्ध्वा ह्युमाकान्तान्महेश्वरात्

यादृशोऽस्य महोत्साहस्तेजोबलसमन्वितः

यावच्चैवोजसा नाकमसौ चंक्रमते प्रभुः

एवमुक्त्वा तु ते तत्र मया सह सुरोत्तमाः 214.

विधाता भगवान्विष्णुः प्रभुस्त्रिभुवनेश्वरः

कृतेन तेन विबुधाः पश्यन्ति मुनयश्च तं

जगाम तत्र यत्रासौ नन्दी तिष्ठति देववत् सफलं जीवितं मेऽद्य सफलश्च परिश्रमः

यन्मे दृष्टः सुराध्यक्षः सर्वलोकगुरुर्हरिः

यच्च मे प्रभुरव्यग्रः प्रीतः पापहरो हरः

परो मेऽनुग्रहः सोऽत्र पूतोऽस्मि खलु साम्प्रतम्

मामुद्दिश्य हितं तथ्यं तथैव च न चान्यथा

तेनास्मि परमप्रीत आदृतः परमेष्ठिना वयं तं वरदं देवं द्रक्ष्यामस्ते वरप्रदम्

तवैष तपसा तुष्टः स्वयं प्रत्यक्षताङ्गतः

कुत्र द्रक्ष्यामहे देवं भगवन्तं कपालिनम् अनुगृह्य तु मां देवस्तत्रैवादर्शनं गतः ।।214.

न जाने कुत्र वा देवं कुत्रास्ते तद्गवेष्यताम् किमत्र नन्दिनं देवो येनासौ नोक्तवान्प्रभुम्

तन्मे कथय देवेश गुह्यं किं चास्ति शूलिनः यदुक्तवान्महेशानो नाख्येयोऽस्मि पुरान्जनि

किमुक्तवान्महादेवो नन्दिनं तच्छृणुष्व मे अस्ति कश्चित्समुद्देशः क्षितेः सिद्धोऽद्रिसंकटः

पारे हिमवतः पुण्ये तपोवनगणैर्युतः

सोऽनुग्राह्यो मयावश्यं तपसा दग्धकिल्बिषः

तस्य नाम्ना च तत्स्थानं दिव्यं चिरतपोभृतम्

मृगरूपेण चरता तत्र वै त्रिदशा मया