वराहपुराणम्

प्रणम्य शिरसा देवं पुनः पुनरवन्दत ।। ततस्तु भगवान्प्रीतस्तस्मै विप्राय शंकरः। ।। 213.

उवाच च वचः साक्षात्तमृषिं वरदः प्रभुः

तांस्ते सर्वान्प्रयच्छामि दुर्ल्लभानपि मारिष

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वमपवर्गमथापि वा

यदिच्छसि मुने शीघ्रं तद्ब्रूहि द्विजपुङ्गव

प्रोवाच वरदं देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वं नापवर्गं वरप्रद

स्पृहये देवदेवेश प्रसन्ने त्वयि शंकर

अनुग्राह्यो ह्ययं देव त्वयावश्यं सुराधिप

तथाहं भक्तिमिच्छामि सर्वभूताशये त्वयि

कोटिजप्येन रुद्राणामाराधनपरस्य च 213.

प्रहस्योवाच तं प्रीत्या ततो मधुरया गिरा

आराधितश्च भक्त्याहं त्वया शुद्धेन चेतसा

निवर्त्तयति मां वत्स मत्पादाराधने रतः

पूर्णं वर्षसहस्रं च तपस्तीव्रं महामुने

कृतं सुमहदाश्चर्यं त्वया कर्म सुदुष्करम्

आगमिष्यन्ति ते द्रष्टुं देवाः सर्वे सवासवाः

दिव्यतेजोवपूः श्रीमान्दिव्याभरणभूषितः

मद्रूपधारी मत्तेजास्त्र्यक्षः सर्वगुणोत्तमः

अनेनैव शरीरेण जरामरणवर्जितः

पार्षदानां वरिष्ठस्त्वं मामकानां द्विजोत्तम 213.

प्राप्तमष्टगुणं सत्यमैश्वर्यं ते तपोधन

अद्यप्रभृति देवाग्र्य देवकार्येषु सर्वतः

त्वामेवाभ्यर्च्चयिष्यन्ति सर्वभूतानि सर्वतः

वरान्वरार्थिनां दाता विधाता जगतः सदा

यस्त्वां द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस्त्वामनु स मामनु

द्वारे तु दक्षिणे नित्यं त्वया स्थेयं गणाधिप

प्रतीहारो भवानद्य सर्वदा त्रिदशोत्तमः

न वज्रेण न दण्डेन न चक्रेण न चाग्निना