वराहपुराणम्

जटाजूटतटाश्लिष्टं चन्द्रालंकृतशेखरम्

प्रादेशमात्रं रुचिरं शतशीर्षं शतोदरम् 213.

अणीयसामणीयांसं बृहतां तु बृहत्तरम्

दृष्ट्वा देवं महादेवं हृष्टरोमा महातपाः

प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वाऽगृणाद्ब्रह्म सनातनम्

जगद्भोक्त्रे त्रिनेत्राय शंकराय शिवाय च

नीलकण्ठाय भीमाय भूतभव्यभवाय च

गणानां पतये स्रष्ट्रे संक्षेप्त्रे भीषणाय च

प्रेतावासनिवासाय रुद्राय वरदाय च

भक्तप्रियाय सततं नमोऽस्तु परमात्मने

प्रणम्य शिरसा देवं पुनः पुनरवन्दत ।। ततस्तु भगवान्प्रीतस्तस्मै विप्राय शंकरः। ।। 213.

उवाच च वचः साक्षात्तमृषिं वरदः प्रभुः

तांस्ते सर्वान्प्रयच्छामि दुर्ल्लभानपि मारिष

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वमपवर्गमथापि वा

यदिच्छसि मुने शीघ्रं तद्ब्रूहि द्विजपुङ्गव

प्रोवाच वरदं देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वं नापवर्गं वरप्रद

स्पृहये देवदेवेश प्रसन्ने त्वयि शंकर

अनुग्राह्यो ह्ययं देव त्वयावश्यं सुराधिप

तथाहं भक्तिमिच्छामि सर्वभूताशये त्वयि

कोटिजप्येन रुद्राणामाराधनपरस्य च 213.

प्रहस्योवाच तं प्रीत्या ततो मधुरया गिरा

आराधितश्च भक्त्याहं त्वया शुद्धेन चेतसा

निवर्त्तयति मां वत्स मत्पादाराधने रतः

पूर्णं वर्षसहस्रं च तपस्तीव्रं महामुने

कृतं सुमहदाश्चर्यं त्वया कर्म सुदुष्करम्

आगमिष्यन्ति ते द्रष्टुं देवाः सर्वे सवासवाः

दिव्यतेजोवपूः श्रीमान्दिव्याभरणभूषितः

मद्रूपधारी मत्तेजास्त्र्यक्षः सर्वगुणोत्तमः