वराहपुराणम्

साधु साध्विति चैवोक्त्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः 212.

शालानीश्च तथा केचित्कापोतीवृत्तिमास्थिताः

शिलोंच्छाश्च तथैवान्ये काष्ठान्ताश्च महौजसः

नानाविधिधराः केचिज्जितात्मानस्तु केचन

तथोर्द्ध्वशायिकाश्चान्ये तथान्ये मृगचारिणः

अब्भक्षा वायुभक्षाश्च तथान्ये शाकभक्षिणः

तपसोऽन्यन्न चास्तीति चिन्तयित्वा पुनः पुनः

त्यक्त्वा धर्ममधर्मं च शाश्वतीं धियमास्थिताः

जगृहुर्नियमांस्तांस्तान्भयहेतोरनिन्दिताः

प्रीत्या परमया युक्तो धर्ममेवान्वचिन्तयत्

चिन्तयामास धर्मात्मा तपः परममास्थितः 212.

शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि सर्वकामानवाप्नुयात्

इति श्रीवराहपुराणे प्रागितिहासे संसारचक्रोपाख्याने प्रबोधनीयं नाम द्वादशाधिकद्विशततमोऽध्यायः

; अथ गोकर्णेश्वरमाहात्म्यम् पुरा देवैर्विनिहते संग्रामे तारकामये

सहस्राक्षे लब्धपदे क्षीणशत्रौ गतास्पदे

शृङ्गे चैवाचलेन्द्रस्य मेरोः सर्वहिरण्यये

सुखोपविष्टमेकाग्रं स्थिरचित्तं कृतेक्षणम्

प्रणम्य मूर्ध्ना चरणावुपगृह्य समाहितः

सनत्कुमार उवाच पुराणं तु महाभाग त्वत्तस्तत्त्वविदां वर

कथमुत्तर गोकर्णं दक्षिणं च कथं विभो

क्षेत्रस्य कि प्रमाणं स्यात्किञ्च तीर्थफलं स्मृतम्

सर्वैस्त्वत्प्रमुखैर्देवैः कथमासादितं पुनः

यथा यत्र च यस्तत्र विधिः सम्यगनुष्ठितः 213.

एवमुक्तः स भगवान्ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः

ब्रह्मोवाच पुराणमेतद्ब्रह्मर्षे सरहस्यं यथाश्रुतम्

अस्ति भूधरराजस्य मन्दरस्योत्तरे शुचौ

वज्रस्फटिकपाषाणः प्रवालांकुरशर्क्करः

विचित्रकुसुमोपेतैर्लतामञ्जीरधारिभिः

दर्यस्तत्राधिकं रेजुर्नानाधातुपरिस्रवैः