वराहपुराणम्

इति श्रीवराहपुराणे पापनाशोपायवर्णनं नामैकादशाधिकद्विशततमोऽध्यायः

अथ संसारचक्रोपाख्याने प्रबोधनीयवर्णनम् साधु साधु महाराज सर्वधर्मविदां वर

अतोऽहमपि सुप्रीतस्तव धर्मपथे स्थितः

त्वयाहं चैव राजेन्द्र पूजितश्च विशेषतः

स्वस्ति तेऽस्तु महाराज त्वकम्पो भव सुव्रत

तेजसा द्योतयन्सर्वं गगनं भास्करो यथा

गते तस्मिंस्तु सुचिरं स राजा धर्मवत्सलः

कृत्वा पूजां च मे युक्तां प्रियमुक्त्वा च सुव्रत

एतद्वः कथितं विप्रास्तस्य राज्ञः पुरोत्तमे

वैशंपायन उवाच केचिद्वैखानसास्तत्र केचिदासन्निरासनाः

साधु साध्विति चैवोक्त्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः 212.

शालानीश्च तथा केचित्कापोतीवृत्तिमास्थिताः

शिलोंच्छाश्च तथैवान्ये काष्ठान्ताश्च महौजसः

नानाविधिधराः केचिज्जितात्मानस्तु केचन

तथोर्द्ध्वशायिकाश्चान्ये तथान्ये मृगचारिणः

अब्भक्षा वायुभक्षाश्च तथान्ये शाकभक्षिणः

तपसोऽन्यन्न चास्तीति चिन्तयित्वा पुनः पुनः

त्यक्त्वा धर्ममधर्मं च शाश्वतीं धियमास्थिताः

जगृहुर्नियमांस्तांस्तान्भयहेतोरनिन्दिताः

प्रीत्या परमया युक्तो धर्ममेवान्वचिन्तयत्

चिन्तयामास धर्मात्मा तपः परममास्थितः 212.

शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि सर्वकामानवाप्नुयात्

इति श्रीवराहपुराणे प्रागितिहासे संसारचक्रोपाख्याने प्रबोधनीयं नाम द्वादशाधिकद्विशततमोऽध्यायः

; अथ गोकर्णेश्वरमाहात्म्यम् पुरा देवैर्विनिहते संग्रामे तारकामये

सहस्राक्षे लब्धपदे क्षीणशत्रौ गतास्पदे

शृङ्गे चैवाचलेन्द्रस्य मेरोः सर्वहिरण्यये

सुखोपविष्टमेकाग्रं स्थिरचित्तं कृतेक्षणम्

प्रणम्य मूर्ध्ना चरणावुपगृह्य समाहितः

सनत्कुमार उवाच पुराणं तु महाभाग त्वत्तस्तत्त्वविदां वर