वराहपुराणम्

आयुरारोग्यसंपन्नो जन्मातीतो भवेत्ततः

पापान्येतानि सर्वाणि श्रवणेनैव नाशयेत्।।211.

पश्ये च धीमानधनोऽपि भक्त्या स्पृशेन्मनुष्यं इह चिन्त्यमानः

दुःस्वप्नः प्रशममुपैति पठ्यमाने माहात्म्ये भवभयहारके नरस्य

ते धन्यास्ते कृतार्थाश्च तैरेव सुकृतं कृतम्

नारायणाच्युतानन्त वासुदेवेति यो नरः

किं पुनः श्रद्धया युक्तः पूजयेन्मामनन्यधीः

तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः

तस्मात् सुनियतैर्भाव्यं वैष्णवं मार्गमास्पदम्

जन्मान्तरसहस्रेषु समाराध्य वृषध्वजम्

पापक्षयमवाप्नोति चेश्वराराधने कृते

मामाराध्य तथा याति तद्विष्णोः परमं पदम् 211.

संस्मृतः कीर्तितो वापि दृष्टः स्पृष्टोऽपि वा प्रिये

एतज्ज्ञात्वा तु विद्वद्भिः पूजनीयो जनार्दनः

यम उवाच समाराध्य जगन्नाथं विधिना तल्लयङ्गता

तेषां नैवास्त्ययं लोको यान्ति तत्परमं पदम्

प्रबोधनाख्यां सुधियस्ते यांति परमं पदम्

पश्यंति द्विजशार्दूल इति सत्यं मयोदितम्

कथितं मे महाभाग यत्त्वया परिपृच्छितम्

तत्ते सर्वं समासेन व्याख्यातं धर्मवत्सल

इति श्रीवराहपुराणे पापनाशोपायवर्णनं नामैकादशाधिकद्विशततमोऽध्यायः

अथ संसारचक्रोपाख्याने प्रबोधनीयवर्णनम् साधु साधु महाराज सर्वधर्मविदां वर

अतोऽहमपि सुप्रीतस्तव धर्मपथे स्थितः

त्वयाहं चैव राजेन्द्र पूजितश्च विशेषतः

स्वस्ति तेऽस्तु महाराज त्वकम्पो भव सुव्रत

तेजसा द्योतयन्सर्वं गगनं भास्करो यथा

गते तस्मिंस्तु सुचिरं स राजा धर्मवत्सलः

कृत्वा पूजां च मे युक्तां प्रियमुक्त्वा च सुव्रत

एतद्वः कथितं विप्रास्तस्य राज्ञः पुरोत्तमे