वराहपुराणम्

तदा कोटिगुणं पुण्यं केशवाल्लभते फलम्

यथा प्रबोधिनी पुण्या तथा यस्यां स्वपेद्धरिः

शयने बोधने चैव हरेस्तु परिवर्त्तने 211.

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्वादशीं समुपोषयेत्

एकादशी सोमयुता कार्त्तिके मासि भामिनि

तस्यां यत्क्रियते भद्रे तदनन्तगुणं स्मृतम्

स्नात्वा देवे समभ्यर्च्य प्राप्नोति परमं फलम्

जलपूर्णं तथा कुंभं स्थापयित्वा विचक्षणः

तस्योपरि न्यसेन्मत्स्यस्वरूपं तु जनार्दनम्

पंचामृतेन संस्नाप्य कुंकुमेन विलेपितम्

पूजयेत् कमलैर्देवि मद्भक्तः संयतेन्द्रियः

रामं रामं च कृष्णं च बुद्धं चैव च कल्किनम्

पुष्पैर्धूपैस्तथा दीपनैवद्यैर्विविधैरपि 211.

रात्रौ चोत्थापनं कार्यं देवदेवस्य सुव्रते

पुष्पधूपादिनैवेद्यैः फलैर्नानाविधैः शुभैः

अलङ्कारोपहारैश्च वस्त्राद्यैश्च स्वशक्तितः

जगदादिर्जगद्रूपो जगदादिरनादिमान्

यदि वक्त्रसहस्राणां सहस्राणि भवन्ति तैः

तथाप्युद्देशमात्रेण शक्त्या वक्ष्यामि तच्छृणु

सहैव यानमागच्छेन्मम लोकं वसुन्धरे

आयुरारोग्यसंपन्नो जन्मातीतो भवेत्ततः

पापान्येतानि सर्वाणि श्रवणेनैव नाशयेत्।।211.

पश्ये च धीमानधनोऽपि भक्त्या स्पृशेन्मनुष्यं इह चिन्त्यमानः

दुःस्वप्नः प्रशममुपैति पठ्यमाने माहात्म्ये भवभयहारके नरस्य

ते धन्यास्ते कृतार्थाश्च तैरेव सुकृतं कृतम्

नारायणाच्युतानन्त वासुदेवेति यो नरः

किं पुनः श्रद्धया युक्तः पूजयेन्मामनन्यधीः

तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः

तस्मात् सुनियतैर्भाव्यं वैष्णवं मार्गमास्पदम्