वराहपुराणम्

ऊर्ध्वबाहुर्विरौम्येष प्रलापं मे शृणुष्व तम्

न शंखेन पिबेत्तोयं न हन्यान्मत्स्यसूकरौ

स ब्रह्महा सुरापश्च स स्तेयी गुरुतल्पगः 211.

किं तेन न कृतं पापं दुर्वृत्तेनात्मघातिना

एकादशीं च यः शुक्लामसमर्थं उपोषितुम्

एकभक्तेन दानेन कर्त्तव्यं द्वादशीव्रतम्

महापातकभागी स्यात्सुगतिं नाप्नुयात्क्वचित्

एका सा द्वादशी पुण्या उपोष्या सा प्रबोधिनी

प्राप्नोति सकलं चैतद्द्वादशद्वादशीफलम्

अतीव महती तस्यां सर्वं कृतमिहाक्षयम्

तदा कोटिगुणं पुण्यं केशवाल्लभते फलम्

यथा प्रबोधिनी पुण्या तथा यस्यां स्वपेद्धरिः

शयने बोधने चैव हरेस्तु परिवर्त्तने 211.

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्वादशीं समुपोषयेत्

एकादशी सोमयुता कार्त्तिके मासि भामिनि

तस्यां यत्क्रियते भद्रे तदनन्तगुणं स्मृतम्

स्नात्वा देवे समभ्यर्च्य प्राप्नोति परमं फलम्

जलपूर्णं तथा कुंभं स्थापयित्वा विचक्षणः

तस्योपरि न्यसेन्मत्स्यस्वरूपं तु जनार्दनम्

पंचामृतेन संस्नाप्य कुंकुमेन विलेपितम्

पूजयेत् कमलैर्देवि मद्भक्तः संयतेन्द्रियः

रामं रामं च कृष्णं च बुद्धं चैव च कल्किनम्

पुष्पैर्धूपैस्तथा दीपनैवद्यैर्विविधैरपि 211.

रात्रौ चोत्थापनं कार्यं देवदेवस्य सुव्रते

पुष्पधूपादिनैवेद्यैः फलैर्नानाविधैः शुभैः

अलङ्कारोपहारैश्च वस्त्राद्यैश्च स्वशक्तितः

जगदादिर्जगद्रूपो जगदादिरनादिमान्

यदि वक्त्रसहस्राणां सहस्राणि भवन्ति तैः

तथाप्युद्देशमात्रेण शक्त्या वक्ष्यामि तच्छृणु