वराहपुराणम्

नारद उवाच शुभस्येह भवेदवृद्धिरशुभस्य क्षयोऽपि वा

मनसा कर्मणा वापि तपसा चरितेन वा

यम उवाच कीर्त्तयिष्यामि ते सम्यक्पापदोषक्षयं सदा

प्रणम्य शिरसा सम्यक्पापपुण्यकराय च

येन सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

यः समः सर्वभूतेषु जितात्मा शान्तमानसः

तत्त्वार्थं वेत्ति यः सम्यक्पुरुषं प्रकृतिं तथा 210.

गुणागुणपरिज्ञाता ह्यक्षयस्य क्षयस्य च

स्वदेहे परदेहे च सुखदुःखेन नित्यशः

अहिंस्रः सर्वभूतेषु तृष्णाक्रोधविवर्जितः

प्राणायामैश्च निर्गृह्य त्वधः सन्धारणानि च

निराशः सर्वतस्तिष्ठेदिष्टार्थेषु न लोलुपः

श्रद्दधानो जितक्रोधः परद्रव्यविवर्जकः

गुरुशुश्रूषया युक्तस्त्वहिंसानिरतश्च यः

प्रशस्तानि च यः कुर्यादप्रशस्तानि वर्जयेत्

योऽभिगच्छति तीर्थानि विशुद्धेनान्तरात्मना

उत्थाय ब्राह्मणं गच्छेन्नरो भक्त्या समन्वितः 210.

नारद उवाच उपपन्नं च युक्तं च तत्त्वया समुदाहृतम्

विविधैः कारणोपायैः सम्यक्तत्त्वार्थदर्शितैः

ततोऽप्यल्पतरश्चेत्स्यादुपायो योगवित्तम

दुष्करं पूर्वमुक्तं हि योगधर्मस्य साधनम्

अल्पोपायकरं चैव सुखोपायं च सर्वशः

आत्मायत्ताश्च ये नित्यं न च विस्तारविस्तरः

कर्मणामशुभानां च विविधोत्पत्तिजन्मनाम्

यम उवाच तदहं भावयिष्यामि नमस्कृत्य स्वयम्भुवम्

लोकानां श्रेयसोऽर्थं तु पापानां तु विनाशनम्

कैवल्यमभिसम्पन्ने श्रद्दधानो भवेन्नरः 210.

प्राप्नुयादीप्सितान्कामान्पापैर्मुक्तो यथासुखम्

यस्तु कारयते रूपं शिशुमारं प्रजापतिम्