वराहपुराणम्

मनसा निश्चितात्मानस्त्यक्त्वा सर्वप्रियाप्रियम्

श्रुता लोके श्रुतिस्तात श्रेयोधर्मा हि नित्यशः

कस्यैतच्चेष्टितं तात कर्त्ता कारयितापि वा

कं वा द्वेषं पुरस्कृत्य मतिस्तस्य प्रवर्त्तते

यद्येवं तु मया गुह्यं दुर्विज्ञेयं सुरैरपि

नारदेनैवमुक्तस्तु धर्मराजो महामनाः

यम उवाच त्वदुक्त्या मे कथयतः शृणुष्वावहितोऽनघ ।। 210.

न कश्चिद्दृश्यते लोके कर्त्ता कारयितापि वा

यस्य वै कीर्त्त्यते नाम येन चाज्ञाप्यते जगत्

दिव्येऽस्मिन् सदसि ब्रह्मन् ब्रह्मर्षिगणसंवृते

स्वकर्म भुज्यते तात सम्भूतैर्यत्कृतं स्वयम्

वायुना भाविता संज्ञा संसारे सा दृढीकृता

अभिघाताभिभूतस्तु आत्मनात्मानमुद्धरेत्

बन्धुं बन्धुपरिक्लेशं निर्मितं पूर्वकर्मभिः

मिथ्याप्रवृत्तः शब्दोऽयं जगद्भ्रमति सर्वशः

यथा यथा क्षयं याति ह्यशुभं पुरुषस्य वै

संसारे प्राप्तदोषस्य जायमानस्य देहिनः 210.

शुभाशुभकरीं बुद्धिं लभते पौर्वदैहिकीम् क्लेशक्षयं पापहरं शुभं कर्म करोत्यथ

शुभाशुभं नरः प्राप्य कर्माकर्म तथैव च

स्वर्गः शुभफलप्राप्तिर्निरयः पापसंभवः

नारद उवाच शुभस्येह भवेदवृद्धिरशुभस्य क्षयोऽपि वा

मनसा कर्मणा वापि तपसा चरितेन वा

यम उवाच कीर्त्तयिष्यामि ते सम्यक्पापदोषक्षयं सदा

प्रणम्य शिरसा सम्यक्पापपुण्यकराय च

येन सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

यः समः सर्वभूतेषु जितात्मा शान्तमानसः

तत्त्वार्थं वेत्ति यः सम्यक्पुरुषं प्रकृतिं तथा 210.

गुणागुणपरिज्ञाता ह्यक्षयस्य क्षयस्य च

स्वदेहे परदेहे च सुखदुःखेन नित्यशः