वराहपुराणम्

पतिं न त्यजते चित्तान्मृत्युद्वारं न पश्यति

गृहं मार्जयते नित्यं मृत्युद्वारं न पश्यति

शौचाचारसमायुक्ता सापि मृत्युं न पश्यति

वर्त्तते च हिते भर्त्तुर्मृत्युद्वारं न पश्यति

मानुषाणां च भार्या वै तत्र देशे तु दृश्यते 209.

मया तस्मात्तु विप्रर्षे यथावृत्तं यथाश्रुतम्

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे पतिव्रतामाहात्म्यंनाम नवाधिकद्विशततमोऽध्यायः

पुनः पतिव्रतामाहात्म्यवर्णनम् रहस्यं धर्ममाख्यानं त्वयोक्तं तु महायशः

इदं हि सर्वभूतेषु परं कौतूहलं मम

ये नरा दुःखसन्तप्तास्तपस्तीव्रं समाश्रिताः

मनसा निश्चितात्मानस्त्यक्त्वा सर्वप्रियाप्रियम्

श्रुता लोके श्रुतिस्तात श्रेयोधर्मा हि नित्यशः

कस्यैतच्चेष्टितं तात कर्त्ता कारयितापि वा

कं वा द्वेषं पुरस्कृत्य मतिस्तस्य प्रवर्त्तते

यद्येवं तु मया गुह्यं दुर्विज्ञेयं सुरैरपि

नारदेनैवमुक्तस्तु धर्मराजो महामनाः

यम उवाच त्वदुक्त्या मे कथयतः शृणुष्वावहितोऽनघ ।। 210.

न कश्चिद्दृश्यते लोके कर्त्ता कारयितापि वा

यस्य वै कीर्त्त्यते नाम येन चाज्ञाप्यते जगत्

दिव्येऽस्मिन् सदसि ब्रह्मन् ब्रह्मर्षिगणसंवृते

स्वकर्म भुज्यते तात सम्भूतैर्यत्कृतं स्वयम्

वायुना भाविता संज्ञा संसारे सा दृढीकृता

अभिघाताभिभूतस्तु आत्मनात्मानमुद्धरेत्

बन्धुं बन्धुपरिक्लेशं निर्मितं पूर्वकर्मभिः

मिथ्याप्रवृत्तः शब्दोऽयं जगद्भ्रमति सर्वशः

यथा यथा क्षयं याति ह्यशुभं पुरुषस्य वै

संसारे प्राप्तदोषस्य जायमानस्य देहिनः 210.

शुभाशुभकरीं बुद्धिं लभते पौर्वदैहिकीम् क्लेशक्षयं पापहरं शुभं कर्म करोत्यथ

शुभाशुभं नरः प्राप्य कर्माकर्म तथैव च