वराहपुराणम्

तां प्रियां प्रीतहृदयां श्रावयंस्तस्य भाषितम् 208.

प्रीत्या परमया युक्ता तस्य राज्ञो मनःप्रिया

इमौ चोपानहौ दत्त्वा चौभौ पादस्य शङ्करौ

एवं पतिव्रतां विप्र पूजयामि नमामि च

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे पतिव्रतोपाख्यानं नाम अष्टाधिकद्विशततमोऽध्यायः

अथ पतिव्रतामाहात्म्य वर्णनम् कर्मणा केन राजेन्द्र तपसा वा तपोधनाः

एवमुक्तस्तु धर्मात्मा नारदेनाब्रवीत्तदा न तस्य नियमो विप्र तपो नैव च सुव्रत

उपवासो न दानं वा न देवो वा महामुने

प्रसुप्ते या प्रस्वपिति जागर्ति विबुधे स्वयम्

मौने मौना भवेद्या तु स्थिते तिष्ठति या स्वयम्

एकदृष्टिरेकमना भर्त्तुर्वचनकारिणी

देवानामपि सा साध्वी पूज्या परमशोभना

वर्त्तमानापि विप्रेन्द्र प्रत्याख्यातापि वा सदा

सा न मृत्युमुखं याति एवं या स्त्री पतिव्रता

अनुवेष्टनभावेन भर्त्तारमनुगच्छति 209.

एष माता पिता बन्धुरेष मे दैवतं परम्

पतिव्रता तु या साध्वी तस्यां चाहं कृताञ्जलिः

भर्त्तारमनुशोचन्ती मृत्युद्वारं न पश्यति

न शृणोति न पश्येद्या मृत्युद्वारं न पश्यति

नान्यं या मनसा पश्येन्मृत्युद्वारं न पश्यति

पतिं न त्यजते चित्तान्मृत्युद्वारं न पश्यति

गृहं मार्जयते नित्यं मृत्युद्वारं न पश्यति

शौचाचारसमायुक्ता सापि मृत्युं न पश्यति

वर्त्तते च हिते भर्त्तुर्मृत्युद्वारं न पश्यति

मानुषाणां च भार्या वै तत्र देशे तु दृश्यते 209.

मया तस्मात्तु विप्रर्षे यथावृत्तं यथाश्रुतम्

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे पतिव्रतामाहात्म्यंनाम नवाधिकद्विशततमोऽध्यायः

पुनः पतिव्रतामाहात्म्यवर्णनम् रहस्यं धर्ममाख्यानं त्वयोक्तं तु महायशः

इदं हि सर्वभूतेषु परं कौतूहलं मम