वराहपुराणम्

दिवं मुक्त्वा महातेजाः पतितो धरणीतले

किमर्थमिह तेजस्विंस्त्यक्त्वा मण्डलमागतः 208.

एवं ब्रुवन्तं राजानं सूर्यः सानुनयोऽब्रवीत्

ततोऽहं पतितो राजंस्तव कार्यानुशासनः

पृथिव्यां स्वर्गलोके वा न काचिदिह दृश्यते

अहो धैर्यं च शक्तिश्च तवैवं शंसिता गुणाः

अनुरूपा विशुद्धा च तपसा च वराङ्गना

सदृशी ते महाभाग शक्रस्येव यथा शची

अनुरूपः सुरूपो वा यतो जातः सुयन्त्रितः

कुरुष्व दयितं क्षेत्रं यथा मनसि वर्त्तते

उपानहौ च छत्रं च दिव्यालंकार भूषितम् 208.

उपभोक्तुं सुखस्यार्थं सुपुण्यस्य विशेषतः

एवमुक्त्वा तु भगवांस्तथा तत्कृतवान् क्वचित्

ततः साप्यायिता देवी तोयेन शुभलक्षणा

देवी दृष्ट्वा तदाश्चर्यं विस्मयोत्फुल्ललोचना

एतन्मे संशयं राजन्कथयस्व तपोधन एष देवो महादेवि विवस्वान्नाम नामतः

तवानुकम्पया देवि मुक्त्वाकाशमिहागतः

करवाण्यस्य कां प्रीतिं ज्ञायतामस्य वाच्छितम्

विज्ञापयामास तदा भगवन् किं करोमि ते

अभयं मे महाराज स्त्रीभ्यो भवतु मानद

तां प्रियां प्रीतहृदयां श्रावयंस्तस्य भाषितम् 208.

प्रीत्या परमया युक्ता तस्य राज्ञो मनःप्रिया

इमौ चोपानहौ दत्त्वा चौभौ पादस्य शङ्करौ

एवं पतिव्रतां विप्र पूजयामि नमामि च

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे पतिव्रतोपाख्यानं नाम अष्टाधिकद्विशततमोऽध्यायः

अथ पतिव्रतामाहात्म्य वर्णनम् कर्मणा केन राजेन्द्र तपसा वा तपोधनाः

एवमुक्तस्तु धर्मात्मा नारदेनाब्रवीत्तदा न तस्य नियमो विप्र तपो नैव च सुव्रत

उपवासो न दानं वा न देवो वा महामुने

प्रसुप्ते या प्रस्वपिति जागर्ति विबुधे स्वयम्