वराहपुराणम्

शुभं सानुनयं वाक्यं भूतानां गुणवत्सलः

पानीयस्य तु पार्श्वेन सन्निकृष्टेन सुन्दरि 208.

अयं गृहो महादेवि न च बाधाऽत्र कस्यचित्

वियन्मध्ये तथोग्रश्च सविता तपते सदा

प्रवृद्धो दारुणो घर्मः कालश्चैवातिदारुणः

स्निग्धौ ताम्रतलौ पादौ तस्यां सन्तापमागतौ

सूर्यस्य पादा मध्याह्ने तापयन्त्यग्निसन्निभाः

तृषितास्मि महाराज भृशमुष्णेन पीडिता

इत्युक्त्वा पतिता देवी विह्वला दुःखपीडिता

यदृच्छया पतन्त्या तु सूर्यः कोपेन वीक्षितः

दिवं मुक्त्वा महातेजाः पतितो धरणीतले

किमर्थमिह तेजस्विंस्त्यक्त्वा मण्डलमागतः 208.

एवं ब्रुवन्तं राजानं सूर्यः सानुनयोऽब्रवीत्

ततोऽहं पतितो राजंस्तव कार्यानुशासनः

पृथिव्यां स्वर्गलोके वा न काचिदिह दृश्यते

अहो धैर्यं च शक्तिश्च तवैवं शंसिता गुणाः

अनुरूपा विशुद्धा च तपसा च वराङ्गना

सदृशी ते महाभाग शक्रस्येव यथा शची

अनुरूपः सुरूपो वा यतो जातः सुयन्त्रितः

कुरुष्व दयितं क्षेत्रं यथा मनसि वर्त्तते

उपानहौ च छत्रं च दिव्यालंकार भूषितम् 208.

उपभोक्तुं सुखस्यार्थं सुपुण्यस्य विशेषतः

एवमुक्त्वा तु भगवांस्तथा तत्कृतवान् क्वचित्

ततः साप्यायिता देवी तोयेन शुभलक्षणा

देवी दृष्ट्वा तदाश्चर्यं विस्मयोत्फुल्ललोचना

एतन्मे संशयं राजन्कथयस्व तपोधन एष देवो महादेवि विवस्वान्नाम नामतः

तवानुकम्पया देवि मुक्त्वाकाशमिहागतः

करवाण्यस्य कां प्रीतिं ज्ञायतामस्य वाच्छितम्

विज्ञापयामास तदा भगवन् किं करोमि ते