वराहपुराणम्

यत्कर्तव्यं मया वापि तन्मे ब्रूहि नराधिप

राजोवाच न च पश्याम्यहं देवि तव चैव जनस्य च ।। 208.

तद्ब्रवीमि यथाशक्त्या यदि मे मन्यसे प्रिये

कुद्दालेन हि काष्ठेन क्षेत्रं वै कुर्महे प्रिये

एवमुक्ता ततो राज्ञी राजानमिदमब्रवीत्

देव्युवाच अश्वानां च गजानां च सैरिभानां तथैव च

उष्ट्राणां महिषाणां च खराणां च महायशाः

राजोवाच सर्वकर्माणि कुर्वन्ति ये भृत्या मे वरानने

बलीवर्दाः खरा अश्वा गजा उष्ट्रा ह्यनेकशः

आयसं त्रापुषं ताम्रं राजतं कांचनं तथा

ननु पश्याम्यहं देवि किंचिद्धैमं न चायसम्

एवमुक्ता महादेवी तेन राज्ञा सुशोभना 208.

गच्छ राजन्यथाकाममनुयास्यामि पृष्ठतः

ततो राजा च देवी च क्षेत्रं मृगयतस्तदा

इदं भद्रं मम क्षेत्रमास्स्वात्र वरवर्णिनि

अहं छिनद्मि वै देवि त्वमेताञ्छोधय प्रिये

एवमुक्ता महादेवी तेन राज्ञा तपोधन

वृक्षोऽत्र दृश्यते पार्श्वे सौवर्णो गुल्म एव च

कथं क्षेत्रं करिष्यावो हृद्रोगस्य तु कारकम्

अस्मिन्वापि कृतं कर्म कथं गुणकरं भवेत्

शुभं सानुनयं वाक्यं भूतानां गुणवत्सलः

पानीयस्य तु पार्श्वेन सन्निकृष्टेन सुन्दरि 208.

अयं गृहो महादेवि न च बाधाऽत्र कस्यचित्

वियन्मध्ये तथोग्रश्च सविता तपते सदा

प्रवृद्धो दारुणो घर्मः कालश्चैवातिदारुणः

स्निग्धौ ताम्रतलौ पादौ तस्यां सन्तापमागतौ

सूर्यस्य पादा मध्याह्ने तापयन्त्यग्निसन्निभाः

तृषितास्मि महाराज भृशमुष्णेन पीडिता

इत्युक्त्वा पतिता देवी विह्वला दुःखपीडिता