वराहपुराणम्

गन्धमाल्यनिवृत्त्या तु मूर्त्तिर्भवति पुष्कला

छत्रप्रदानेन गृहं वरिष्ठं रथं ह्युपानद्युग सम्प्रदानात्

पानीयस्य प्रदानेन तृप्तिर्भवति शाश्वती

पुष्पोपगन्धं च फलोपगंधं यः पादपं स्पर्शयते द्विजाय

वस्त्रान्नपानीयरसप्रदानात् प्राप्नोति तानेव रसप्रदानात्

दत्त्वा द्विजेभ्यः स भवेत्सुरूपो रोगांश्च कांश्चिल्लभते न जातु 207.

स स्त्रीसमृद्धं गजवाजिपूर्णं लभेदधिष्ठानवरं वरिष्ठम्

गजं तथा गोवृषभप्रदानैः स्वर्गे सुखं शाश्वतमामनन्ति

क्षौद्रेण नानारसतृप्ततां च दीपप्रदानाद्द्युतिमाप्नुवन्ति

पायसेन वपुःपुष्टिं कृसरात्स्निग्धसौम्यताम्

रथैर्दिव्यं विमानं तु शिबिकां चैव मानवः

अभयस्य प्रदानेन सर्वकामानवाप्नुयात्

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे पुरुषविलोभनं नाम सप्ताधिकद्विशततमोऽध्यायः

अथ पतिव्रतोपाख्यानवर्णनम् मुहूर्त्तस्य तु कालस्य दिव्याभरणभूषितान्

ब्राह्मणास्तपसा सिद्धाः सपत्नीकाः सबान्धवाः

विवर्णवदनो राजा प्रभातेजोविवर्जितः

तं तथा निष्प्रभं दृष्ट्वा धर्मराजं तपोधनः

अपि त्वं भ्राजमानस्तु पशोः पतिरिवापरः

विनिःश्वसन्यथा नागः कस्मात्त्वं परितप्यसे

यम उवाच यन्मया हीदृशं दृष्टं श्रूयतां तन्महामुने

यायावरास्तु ये विप्रा उञ्छवृत्तिपरायणाः

अतिथिप्रियकाश्चैव नित्ययुक्ता जितेन्द्रियाः

न च मामुपतिष्ठन्ति न चैव वशगा मम 208.

दिव्यगन्धैर्विलिप्ताङ्गा माल्यभूषितवाससः

मृत्यो तिष्ठसि कस्यार्थे को वा मृत्युः कथं भवेत्

लोभासक्तान्सदा हंसि पापिष्ठान्धर्मवर्जितान्

निग्रहानुग्रहौ नापि मया शक्यौ महात्मनाम्

एतस्मिन्नन्तरे तत्र विमानेन महाद्युतिः

महता तूर्यघोषेण सम्प्राप्ता प्रियदर्शना