वराहपुराणम्

तत्र राजाऽथ वेगेन तं दृष्ट्वा स्वयमागतम्

उवाच च महातेजाः सूर्यपुत्रः प्रतापवान्

सर्वज्ञः सर्वदशीं च सर्वधर्मविदां वरः

वयं पूताश्च मेध्याश्च त्वां दृष्ट्वा ह्यागतं विभो

यत्कार्यं येन वा कार्यं यद्वै मनसि वर्त्तते

दुर्ल्लभं त्रिषु लोकेषु यच्च प्रियतरं तव 207.

इति धर्मवचः श्रुत्वा नारदः प्राह धर्मवित्

नारद उवाच सत्येन तपसा क्षान्त्या धैर्येण च न संशयः

भावज्ञश्च कृतज्ञश्च त्वदन्यो न हि विद्यते

अमरत्वं कथं याति व्रतेन नियमेन च

अतुलां च श्रियं लोके कीर्त्तिं च सुमहत्फलम्

केन गच्छन्ति नरकं पापिष्ठं लोकगर्हणम्

यम उवाच बन्धांश्च सुबहूंस्तत्र प्राप्नुवन्ति तपोधन

विस्तरेण तु तत्सर्वं ब्रवीमि मुनिसत्तम

नाग्निचिन्नरकं याति न पुत्री न च भूमिदः

पतिव्रता न गच्छन्ति सत्यवाक्याश्च ये नराः 207.

अहिंसका न गच्छन्ति ब्रह्मचर्यव्यवस्थिताः

स्वदारनिरता दान्ताः परदारविवर्जकाः

न गच्छन्ति तु तं देशं पापिष्ठं तमसावृतम्

ज्ञानवन्तो द्विजा ये च ये च विद्यां पराङ्गताः

न गच्छन्त्यत्र दातारः सर्वभूतहिते रताः

तिलान् गां च हिरण्यं च पृथिवीं चापि शाश्वतीम्

यथोक्तं यजमानाश्च सत्रयाजिन एव च

गुरुचित्तानुपालाश्च कृतिनो मौनयन्त्रिताः

मां न पश्यन्ति ते चैव स्वात्मभावेन भाविताः

ब्राह्मणा अमरत्वं च प्राप्नुवन्ति न संशयः 207.

न गच्छन्ति हि तद्धोरं यत्र ते पापकर्मिणः

नारद उवाच किं वा कर्म महत्कृत्वा स्वर्गलोके महीयते

रूपं वा धनधान्यं वा ह्यायुश्च कुलमेव वा