वराहपुराणम्

त्रिरात्रं वै चतूरात्रं षड्रात्रं दशरात्रकम्

क्षपयित्वा यथाकालं ततो मोक्षमवाप्स्यथ

यस्मिन्यस्मिंस्तु कालेऽहं यावतश्च श्रयाम्यहम् 204.

विनियोगा मया सूक्ता यथापूर्वं यथाश्रुतम्

यत्नात्तथा तु कर्त्तव्यं भवद्भिर्मम शासनात्

तस्माद्यात ऋषिभ्यश्च स्त्रीभ्यश्चैव महाबलाः

यथावाच्यं च कुरुत यथा कालो न गच्छति

मयाज्ञप्ता विशेषेण मृत्युना सह सङ्गतः

यथाब्रवीत्स्वयं रुद्रो यथा शक्रः शचीपतिः

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे दूतप्रेषणं नाम चतुरधिकद्विशततमोऽध्यायः

अथ शुभाशुभ फलानुकीर्तनवर्णनम् इदमन्यत्पुरा विप्राः श्रूयतां तस्य भाषितम्

अयं तु भवतां यातु यातु स्वर्गं महीक्षिताम्

अयं नागो भवेच्छीघ्रमयं तु परमां गतिम्

क्लिश्यतो रुदतश्चैव वदतश्च पुनःपुनः

दारत्यागी त्वधर्मिष्ठः पुत्रपौत्रविवर्जितः

मुच्यतां त इमे सर्वे ह्यतीतानागतास्तथा

आगमे च विपत्तौ च सर्वधर्मानुपालकाः

बहुसुन्दरनार्यङ्के ह्याद्ये परमधार्मिकम्

त्रिविष्टपे परिक्लेशो वासो ह्यस्याक्षयो भवेत्

ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रार्थे निधनङ्गतः 205.

तत्र वैमानिको भूत्वा कल्पमेकं निवत्स्यति

बहुदानरतो नित्यं सर्वभूतानुकम्पकः

अस्मै पूजा भवेद्देया मयादिष्टा महात्मने

प्रेतवासं समुत्सृज्य हीतो यातु त्रिविष्टपम्

शङ्खतूर्यनिनादेन तत्र वै विजयेन च

अयं गच्छतु भद्रं चापीन्द्रदेशं दुरासदम्

गुणैश्च शतसंख्याकैः शक्र एनं प्रतीक्षते

तावत्स मोदते स्वर्गे यावद्धर्मोऽनुमीयते

रत्नवेणुप्रदश्चैव सर्वधर्मैरलंकृतः