वराहपुराणम्

शारीरं मानसं दुःखं प्राप्नुवन्ति नराधमाः

अग्निक्षारनदीभ्यां तु प्राप्नुवन्ति न संशयः

सर्वं च निखिलं कार्यं यन्मया समुदाहृतम् ।। 203.

इति श्रीवराहपुराणे पापसमूहानुक्रमो नाम त्र्यधिकद्विशततमोऽध्याय

अथ दूतप्रेषणवर्णनम् इदं चैवापरं तस्य वदतो हि मया श्रुतम्

दूरेऽसाविति किं कार्यं न क्षयोऽस्त्यस्य कर्मणः

व्रीडितः किम्भवाञ्ज्ञातं किं तिष्ठति पराङ्मुखः

गच्छ गच्छ पुनस्तत्र शीघ्रं चैनमिहानय

किं त्वं वदसि दुर्बुद्धे विवाहस्तस्य वर्त्तते

किं त्वं वदसि गर्ह्यं च मुहूर्त्तं परिपालय

पतिव्रतेति साध्वीति रहस्यं भाषसे पुनः

आनीयते कथं ज्ञात्वा भोक्तुकामं कथं हरे

धार्मिका यूयमेवात्र अहमेको नृशंसवत्

शीघ्रं त्वं भव सर्पो हि व्याघ्रस्त्वं च सरीसृपः 204.

नरकानुगतस्त्वं हि व्याधिभूतः समाश्रयः ज्वरो भव महाघोरो जले ग्राहो दुरासदः

वातव्याधिस्तथा घोरस्तथैव त्वं जलोदरः

विभ्रमस्त्वं भवेच्छीघ्रं विष्टम्भश्च पुनर्भव

यथाकालं यथादृष्टं तावत्कालोऽत्र तिष्ठतु

यूयं च कृतकर्माणस्ततो मोक्षमवाप्स्यथ

वराज्ञा धर्मराजस्य या मया समुदाहृता

त्रिरात्रं वै चतूरात्रं षड्रात्रं दशरात्रकम्

क्षपयित्वा यथाकालं ततो मोक्षमवाप्स्यथ

यस्मिन्यस्मिंस्तु कालेऽहं यावतश्च श्रयाम्यहम् 204.

विनियोगा मया सूक्ता यथापूर्वं यथाश्रुतम्

यत्नात्तथा तु कर्त्तव्यं भवद्भिर्मम शासनात्

तस्माद्यात ऋषिभ्यश्च स्त्रीभ्यश्चैव महाबलाः

यथावाच्यं च कुरुत यथा कालो न गच्छति

मयाज्ञप्ता विशेषेण मृत्युना सह सङ्गतः

यथाब्रवीत्स्वयं रुद्रो यथा शक्रः शचीपतिः