वराहपुराणम्

ततो वर्षशते पूर्णे मुच्यते स पुनः पुनः 202.

पूर्वैश्च सूकरो भूत्वा नकुलो जायते पुनः

धिक्कृतः सर्वलोकेन कूटसाक्ष्यनृतव्रतः

इमं ह्यानृतिकं दुष्टं क्षेत्रहारकमेव च

कर्मण्येकैकशश्चायं स तु तिष्ठत्वयं पुनः

ततो जातीः स्मरेत्सर्वास्तिर्यग्योनिं समाश्रितः

सर्वकामविमुक्तस्तु सर्वदोषसमन्वितः

क्वचिन्मूकश्च काणश्च क्वचिद्व्याधिसमन्वितः

जात्यन्तरसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च

तीव्रैरन्तर्गतैर्दुःखैर्भूमिहर्त्ता नराधमः

प्रबद्धः सुचिरं कालं मम लोकं गतो नरः 202.

तीव्रक्षुधापरिक्लिष्टो बद्धो बन्धनयन्त्रितः

सप्तधा सप्त चैकां च जातिं गत्वा स पच्यते

ततः कुक्कुटतां यातु विड्भक्षश्च दुरात्मवान्

जातिकर्म सहस्रं तु ततो मानुषतां व्रजेत्

वर्षाणां च सहस्रं तु धावमानं ततस्ततः

तस्माद्देशात्ततो मुक्तस्ततः सूकरतां व्रजेत्

यां यां याति पुनर्जातिं तत्र भक्ष्यो भवेत्तु सः

प्राप्य मानुषतां पश्चात्पुनर्व्याधो भविष्यति

उच्छिष्टान्नप्रदातारं पापाचारमधार्मिकम्

भिन्नचारित्रदुःशीला भर्त्तुर्व्यलीककारिणी 202.

ततः शुनी भवेत्पश्चात्सूकरी च ततः परम्

न च सौख्यमवाप्नोति तेन दुःखेन दुखिता

भक्ष्यं भोज्यं च पानं च न तेषामुपपादितम्

एवं कुरुत भद्रं वो मम पार्श्वे तु दुर्मतिः

सर्वकर्माणि कुर्वाणं क्षपयध्वं दुरासदम्

प्रक्षिप्यतामयं पश्चाद्दस्युजातौ दुरात्मवान्

ततः पश्चाद्भवेत्पापश्चेतरः सर्वपापकृत्

हस्त्यश्वश्च शृगालश्च सूकरो बक एव च