वराहपुराणम्

कर्कटस्य तु घोरस्य नित्यक्रुद्धस्य मोचय 202.

सर्वेषां तु पशूनां यो नित्यं धारयते जलम्

अदानव्रतिनो विप्रा वेदविक्रयिणस्तथा

तोयभाजनहर्त्तारं भोजनं योऽनिवारयन्

वेणुदण्डकशाभिश्च लोहदण्डैस्तथैव च

तस्मा अन्नं च पानं च न दातव्यं कदाचन

ब्रह्मदेयं हृतं येन तं वै शीघ्रं विपाचय

समुत्तीर्णं ततः पश्चात्तिर्यग्योनौ प्रपातये

क्लिष्टो जातिसहस्रैस्तु जायते मानुषस्ततः

हिंसारूपेण घोरेण ब्रह्मवध्यां प्रदापयेत्

सुवर्णस्तेयिनं चैव सुरापं चैव कारयेत् 202.

गोघातको ह्ययं पापः कूटशाल्मलिमारुहेत्

पूतिपाकेषु पच्येत जन्तुभिः संप्रयोजितः

उद्विग्नवासं पतितं यत्र यत्रोपपद्यते

अयं तिष्ठति किं पापः पितृघाती दुरात्मवान्

ततः पाकेषु घोरेषु पच्यतां च नराधमः

व्यापन्नो दशगर्भेषु ततः पश्चाद्विमुच्यताम्

बुभुक्षारुग्विकारैश्च सततं तत्र पीड्यताम्

यन्त्रेण पीड्यतां क्षिप्रं ततः पश्चाद्विमुच्यताम्

जायतां च ततः पश्चाच्छूनां योनौ दुरात्मवान्

प्राप्तवान्विविधान्रोगान्संसारे चैव दारुणान् 202.

वर्षाणां तु शतं पंच तत्र क्लिष्टो दुरात्मवान्

शकुन्तो जायते घोरस्तत्र पश्चाद्वृको भवेत्

स्वकर्मसु विहीनेषु पश्चाल्लब्धगतिस्तथा

तत्रापि दारुणं दुःखमुपभुंक्ते दुरात्मवान्

एवं कर्मसमायुक्तास्ते भवन्तु सहस्रशः

कुम्भीपाकेषु निर्दग्धः पश्चाद्गर्दभतां गतः

प्राप्नोतु विविधांस्तापान्यथा हृतधनश्च सन्

मानुष्यं समनुप्राप्य चौरो भवति पापकृत्