वराहपुराणम्

प्रविवेश गृहं स्वं तु सम्भ्रमेणेदृशेन तु

धर्मराजोऽथ विश्रान्तं कालभूतं महाज्वरम् 201.

रोषायासकरं चैव सर्वलोकनमस्कृतः

शासेमहि यथाकामं यथादृष्टं यथाश्रुतम्

लोकान्सर्वानहं हन्मि सर्वघाती न संशयः

राक्षसानां हतास्तत्र षष्टिकोट्यो रणाजिरे

ततो ह्युपरतं युद्धं धर्मराजो यमः स्वयम्

सम्भाषन्ते ततो दूताश्चित्रगुप्तं तथैव च

स्वकर्मगुणभूतानि ह्यशुभानि शुभानि च

उपस्थानं च कुर्वन्ति कालचिंतकमब्रुवन्

तदैवोत्तिष्ठ तिष्ठेति क्षम्यतां क्षम्यतां प्रभो

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे संसारचक्रे राक्षसकिंकरयुद्धं नामैकाधिकद्विशततमोऽध्यायः

अथ नारकिदण्डनकर्मविपाकवर्णनम् विस्मयस्तु मया दृष्टस्तस्मिन्नद्भुतदर्शनः

प्राप्नुवन्ति फलं ते वै ये च क्षिप्ताः पुरा जनाः

सन्तप्ता बहवो ये ते तैस्तैः कर्मभिरुल्बणैः

दुराचारं पापरतं निर्घृणं पापचेतसम्

पितृघ्नो मातृगोघ्नस्तु सर्वदोषसमन्वितः

एनं पाचय तैलस्य घृतक्षौद्रस्य वा पुनः ६ !। नराधममिमं क्षिप्त्वा प्रदीप्ते हव्यवाहने

शयनासनहर्त्तारमग्निदायी च यो नरः

पापकर्मायमत्यर्थं सर्व तीर्थविनाशकः

आदेश्य चोभयोरस्य कर्णयोः कूटसाक्षिकः 202.

ग्रामयाजनकं विप्रमध्रुवं दांभिकं शठम्

जिह्वाऽस्य छिद्यतां शीघ्रं वाचा दुष्टस्य पापिनः

कृतं लोभाभिभूतेन कामसम्मोहितेन च

इमं तु खलकं कृत्वा दुरात्मा पापकारिणम्

इमं वार्धुषिकं विप्रं सर्वत्रांगेषु भेदय

सुवर्णस्तेयिनं पापं कृतघ्नं च तथा नरम्

अस्थि च्छित्वा ततः क्षिप्रं क्षारमग्निं च दापय

पिशुनं हि महाव्याघ्राः पंच घोराः सुदारुणाः