वराहपुराणम्

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे कृतान्तकालमृत्युकिङ्करवर्णनं नाम सप्तनवत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम् मामेकमृषभं तत्र दर्शनं च ददौ यमः

याथातथ्येन मे पूजा कार्येण विधिनाऽकरोत्

अब्रवीच्च पुनर्हृष्टो ह्यास्यतां च वरासने

तस्य वक्त्रं महारौद्रं नित्यमेव भयानकम्

लोहिते तस्य वै नेत्रे जल्पतश्च पुनःपुनः

ततोऽहं तस्य भावेन भावितश्च पुनःपुनः

तस्य प्रीतिकरं सद्यः सर्वदोषविनाशनम्

कालवृद्धिकरं स्तोत्रं क्षिप्रं तत्र उदीरयन्

ऋषिपुत्र उवाच पितॄणां परमो देवश्चतुष्पाद नमोऽस्तु ते

कालज्ञश्च कृतज्ञश्च सत्यवादी दृढव्रतः 198.

कर्म कारयिता चैव भूतभव्य भवत्प्रभो

दण्डपाणे विरूपाक्ष पाशहस्त नमोऽस्तु ते

कृष्णवर्ण दुराधर्ष तैलरूप नमोऽस्तु ते

हव्यकव्यवहस्त्वं हि प्रभविष्णो नमोऽस्तु ते

एकदृग्बहुदृग्भूत्वा काल मृत्यो नमोऽस्तु ते

क्वचिद्बालः क्वचिद्वृद्धः क्वचिद्रौद्रो नमोऽस्तु ते

प्रत्यक्ष्यं दृश्यते देव त्वां विना न च सिध्यति

जपानां परमं जप्यं त्वत्तश्चान्यो न दृश्यते

पतिव्रतास्तु या नार्यो दुःखितास्तपसि स्थिताः

तस्मात्त्वं सर्वदेवेषु चैको धर्मभृतां वरः 198.

वैशम्पायन उवाच परितुष्टस्तदा धर्मो ह्यौद्दालकसुतं प्रति

यम उवाच याथातथ्येन वाक्येन ब्रूहि किं करवाणि ते

वरं वरय भद्रं ते यं वरं काङ्क्षसे द्विज

ऋषिपुत्र उवाच यदि त्वं वरदो राजन्सर्वभूतहिते रतः

द्रष्टुमिच्छाम्यहं देव तव देशं यथातथम्

सर्वं दर्शय मे राजन्यदि त्वं वरदो मम

दर्शयस्व महाभाग सर्वलोकस्य चिन्तक

एवमुक्तो महातेजा द्वारस्थं संदिदेश ह