वराहपुराणम्

कच्चिद्दौवारिकास्तत्र न रौद्रास्त्वां यमालये

कच्चित्पन्थास्त्वया लब्धो निर्गमो वा यमालये

ऋषयश्च महाभागा द्विजाश्च सुमहाव्रताः

एवमाभाषमाणं तु श्रुत्वा सर्वे वनौकसः

जपन्तश्चैव जाप्यानि पूजयन्तश्च देवताः

एकपादेन तिष्ठन्तः पश्यन्तोऽन्ये दिवाकरम्

वैश्वानरा महाभागास्तपसा संशितव्रताः

दिग्वाससश्च ऋषयो दन्तोलूखलिनस्तथा

धूमदाश्च तथा चान्ये तप्यमानाश्च पावके

उपविष्टास्तथा चान्ये स्थिताश्चान्ये सुयन्त्रिताः 194.

तं नाचिकेतसं दृष्ट्वा यमलोकादिहागतम्

केचिद्विमनसश्चैव केचित्संशयवादिनः

ऋषय ऊचुः नाचिकेतः सुत प्राज्ञ स्वधर्मपरिपालक

ब्रूहि सत्यं त्वया दृष्टं श्रुतं च सविशेषकम्

अपि गुह्यं च वक्तव्यं पृष्टे सति विशेषतः

मृतं नैव परं तात दृश्यते कालमायया

इह चैव कृतं यत्तु तत्परत्रोपभुज्यते

तथाऽत्र दृश्यते काले कालस्यैव तु मायया

तस्य पारं न गच्छन्ति बहवः पारचिन्तकाः

चिन्तयेत न चिन्ताऽत्र मृगयन्ति च यद्धितम् 194.

धर्मराजस्य किं रूपं कालो वा कीदृशो मुने

किंच कुर्वन्प्रमुच्येत किं वा कर्म समाचरेत्

क्रोधबन्धनजं क्लेशं कर्षणं छेदनं तथा

जितात्मानः कथं यान्ति कथं गच्छति पापकृत्

प् रणयात्सौहृदात्स्नेहादस्माभिरभिपृच्छितम्

वैशम्पायन उवाच यदुवाच महाराज शृणु तज्जनमेजय

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे नचिकेतागमनं नाम चतुर्नवत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ यमलोकस्थपापिवर्णनम् कथ्यमानं मया विप्राः शृण्वन्तु तपसि स्थिताः

संसारं तु यथाशक्ति कथ्यमानं निबोधत