वराहपुराणम्

वैशम्पायन उवाच हृष्टपुष्ट वपुर्भूत्वा पुत्रः परमधार्मिकः

पुत्र उवाच दृष्ट्वा च तमहं देवं सर्वलोकनमस्कृतम्

आगच्छामि पुनश्चात्र न भयं मेऽस्ति मृत्युतः

सत्ये तिष्ठ महाभाग सत्यं च परिपालय

सूर्यस्तपति सत्येन वातः सत्येन वाति च

उदधिर्ल्लङ्घयेन्नैव मर्यादां सत्यपालितः

सत्येन यज्ञा वर्त्तन्ते मन्त्रपूताः सुपूजिताः

सत्यं गाति तथा साम सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् 193.

सत्येन सर्वं लभते यथा तात मया श्रुतम्

देवदेवेन रुद्रेण वेदगर्भः पुरा किल

दीक्षां धारयते ब्रह्मा स तेनैव सुयन्त्रितः

संवर्तेन पुरा तात सर्वे लोकाः सदैवताः

पाताले पालयन् सत्यं बद्धो वैरोचनो वसन्

स्थितः सत्ये महाविन्ध्यो वर्द्धमानो न वर्द्धते

गृहधर्माश्च ये दृष्टा वानप्रस्थाश्च शोभिताः

अश्वमेधसहस्रं च सत्यं च तुलया धृतम्

सत्येन पाल्यते धर्मो धर्मो रक्षति रक्षितः

एवमुक्त्वा हृष्टपुष्टः स्वेन देहेन सुव्रत 193.

ऋषिपुत्रो महातेजा सत्यवागनसूयकः

इति श्रीवराहपुराणे प्रागितिहासे संसारचक्रे नचिकेतप्रयाणं नाम त्रिनवत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ नचिकेतसो आगमनवर्णनम् गतश्च परमं स्थानं यत्र राजा दुरासदः

ततो हृष्टमना राजन्पुत्रं दृष्ट्वा तपोनिधिः

दिवं च पृथिवीं चैव नादयामास हृष्टवत्

पश्यन्तु मम पुत्रस्य प्रभावं दिव्यतेजसः

पितृस्नेहानुभावेन गुरुशुश्रूषयापि च

लोके मत्सदृशो नास्ति पुमान्भाग्यसमन्वितः

कच्चित्त्वं न हतो वत्स नैव बद्धो यमालये

कच्चित्ते व्याधयो घोरा नान्वगच्छन्यमालये

कच्चिद्राजा त्वया दृष्टः प्रेतानामधिपो बली