वराहपुराणम्

अश्वमेधे तथा वृत्ते राजा वै जनमेजयः

प्रायश्चित्तं चरित्वैवमागतो गजसाह्वयम्

ऋषिं परमसम्पन्नं वैशम्पायनमञ्जसा

कुरूणां पश्चिमो राजा पश्चात्तापेन पीडितः

जनमेजय उवाच कर्मपाकफलं यस्मिन्मानुषैरुप भुज्यते

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं कीदृशं तु यमालयम्

न गच्छेयं कथं विप्र प्रेतराज्ञो निवेशनम्

सूत उवाच उवाच मधुरं वाक्यं राजानं जनमेजयम्

वैशम्पायन उवाच ।। शृणु राजन्पुरावृत्तां कथां परमशोभनाम् । धर्मवृद्धिकरीं नित्यां यशस्यां कीर्तिवर्द्धिनीम् ।। 193.

पावनीं सर्वपापानां प्रवृत्तौ शुभकारिणीम्

कश्चिदासीत्पुरा राजनृषिः परमधार्मिकः

तस्य पुत्रो महातेजा योगमास्थाय बुद्धिमान्

तेन रुष्टेन शप्तोऽभूत्पुत्रः परमधार्मिकः

तथेत्युक्त्वा महातेजाः पुत्रः परमधार्मिकः

क्षणेनान्तर्हितो जातः पितरं प्रत्युवाच ह

मा भूद्वाक्यं च ते मिथ्या धार्मिकस्य कदाचन

इह चैव पुनस्तावदागमिष्ये न संशयः

मिथ्याभिशंसिनं तात यथेष्टं तारयिष्यति 193.

अप्रवृत्तस्त्वसम्भाष्यो योऽहं मिथ्या प्रयुक्तवान्

अहं पुत्र न सद्वादी न क्षमे धर्मदूषितम्

धर्मज्ञश्च यशस्वी च नित्यं क्षान्तो जितेन्द्रियः

याचितस्त्वं मया पुत्र गन्तुं वै तत्र नार्हसि

यदि वैवस्वतो राजा तत्र प्राप्तं यदृच्छया

विनश्येयमहं पश्य कुलसेतुविनाशनः

नरकस्य पुदित्याख्या दुःखेन नरकं विदुः

अपुत्रस्य हि तत्सर्वं मोघं भवति निश्चयः

शुश्रूषावान्भवेच्छूद्रो वैश्यो वा कृषिजीवनः

तपो वा विपुलं तप्त्वा दत्त्वा दानमनुत्तमम् 193.

पुत्रेण लभते जन्म पौत्रेण तु पितामहः