वराहपुराणम्

मन्त्रः— योऽसौ भवान्नाभिमात्रप्रसूतो यज्ञैश्च मन्त्रैः सरहस्यजप्यैः

यो ददाति महाभागे मयोक्तं विधिपूर्वकम्

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

तस्य चैवेह दातव्यं मन्त्रेण विधिपूर्वकम्

मद्भक्तेन तु दातव्यं सर्वसंसारमोक्षणम्

मधुपर्क्कं परं गृह्य चेमं मन्त्रमुदाहरेत्

मन्त्रः- योऽसौ भवांस्तिष्ठति सर्वदेहे नारायणः सर्वजगत्प्रधानः

अनेनैव तु मन्त्रेण दद्याच्च मधुपर्क्ककम् 192.

एषा गतिर्महाभागे मधुपर्क्कस्य कीर्त्तिता

एवं हि मधुपर्क्कश्च देयः सिद्धिमभीप्सुभिः

ददाति मधुपर्कं यः स याति परमां गतिम्

दीक्षिताय च दातव्यो यश्च शिष्यो गुरुप्रियः

शृणोति मधुपर्क्कस्य चाख्यानं पापनाशनम्

एतत्ते कथितं भद्रे मधुपर्क्कविभावनम्

राजद्वारे श्मशाने वा भये च व्यसने तथा

अपुत्रो लभते पुत्रमभार्यश्च प्रियां लभेत्

एतत्ते कथितं भूमे महाशान्तिं सुखावहाम्

यस्त्वनेन विधानेन कुर्याच्छान्तिमनुत्तमाम् 192.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे सर्वशान्तिकरणं नाम द्विनवत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ नचिकेतः प्रयाणवर्णनम् व्यासशिष्यं महाप्राज्ञं वेदवेदाङ्गपारगम्

अश्वमेधे तथा वृत्ते राजा वै जनमेजयः

प्रायश्चित्तं चरित्वैवमागतो गजसाह्वयम्

ऋषिं परमसम्पन्नं वैशम्पायनमञ्जसा

कुरूणां पश्चिमो राजा पश्चात्तापेन पीडितः

जनमेजय उवाच कर्मपाकफलं यस्मिन्मानुषैरुप भुज्यते

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं कीदृशं तु यमालयम्

न गच्छेयं कथं विप्र प्रेतराज्ञो निवेशनम्

सूत उवाच उवाच मधुरं वाक्यं राजानं जनमेजयम्

वैशम्पायन उवाच ।। शृणु राजन्पुरावृत्तां कथां परमशोभनाम् । धर्मवृद्धिकरीं नित्यां यशस्यां कीर्तिवर्द्धिनीम् ।। 193.