वराहपुराणम्

श्रीवराह उवाच उत्पत्तिश्चैव दानं च सर्वो यस्य च हीयते

अहं ब्रह्मा च रुद्रश्च कृत्वा लोकस्य संक्षयम्

ततो भूमे दक्षिणाङ्गात्पुरुषो मे विनिःसृतः

तत्र पप्रच्छ मां ब्रह्मा मम गात्राद्विनिःसृतः

सरहश्च लघुर्देव एतत्तव न युज्यते 191.

एवं च मे समुत्पन्नः सर्वकर्मसु निष्ठितः

मयात्र संशितं ब्रह्मन् रुद्रे चापि समासतः

उद्भवं मधुपर्क्कस्य आत्मसम्भवनिश्चयम्

मधुपर्केण किं कार्यमेतदाचक्ष्व निष्कलम्

कारणं मधुपर्कस्य दानं सङ्करणं तथा

ब्रह्मन् यात्युत्तरं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

यस्य दानविधिं प्राप्य यान्ति दिव्यां गतिं मम

संगृह्य मधुपर्कं वै इमं मन्त्रमुदाहरेत्

मन्त्रः--- ॐ एष हि देव भगवंस्तव गात्रसूतिः संसारमोक्षणकरो मधुपर्कनामा

पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे 191.

मध्वेवं दधि सर्पिश्च कुर्याच्चैव समं तथा

सामासाद्य ततः कृत्वा मम कर्मपरायणः

इति श्रीवराहपुराणे मधुपर्क्कोत्पत्तिदानसंकरणं नामैकनवत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ सर्वशान्तिवर्णनम् श्रुत्वा तु मधुपर्क्कस्य ह्युत्पत्तिं दानमेव च

विस्मयं परमं गत्वा सा मही संशितव्रता

देव वृत्तोपचारेण तव यन्मनसि प्रियम्

एतदाचक्ष्व तत्त्वेन तत्र यत्परमं महत् साधु भूमे महाभागे यन्मां त्वं परिपृच्छसि

कथयिष्यामि तत्सर्वं दुःखसंसारमोक्षणम्

पश्चाच्छान्तिं च मे कुर्याद्भूमे राष्ट्रसुखावहम्

नमो नारायणायेति उक्त्वा मन्त्रमुदाहरेत्

शरणं त्वां गतो नाथ संसारार्णवतारक

दिशः पश्य अधः पश्य व्याधिभ्यो रक्ष नित्यशः

गर्भिणीनां च वृद्धानां व्रीहीणां च गवां तथा 192.

अन्नं कुरु सुवृष्टिं च सुभिक्षमभयं तथा