वराहपुराणम्

नपुंसकाश्चित्रकारा वसुपालविनिन्दकाः

नर्त्तका गायनाश्चैव तथा रङ्गोपजीविनः

राजोपसेवकाश्चैव वाणिज्यक्रयविक्रयाः

असंस्कारप्रवृत्ताश्च शूद्रकर्मोपजीविनः

दीक्षितः क्रोडपृष्ठश्च यश्च वार्धुषिको द्विजः

तस्करा लेखकाराश्च याजका रङ्गकारकाः १९०.

सर्वकर्मकरा ये च सर्वविक्रयिणस्तथा

दूराध्वानं गता ये च तत्र कर्मोपजीविनः

श्राद्धकालमनुप्राप्तं राजसं तं विदुर्बुधाः

एतान्न पश्येच्छ्राद्धेषु पितृपिण्डेषु माधवि

पितरस्तस्य षण्मासं दुःखमृच्छन्ति दारुणम्

धृतं तु जुहुयादग्नावादित्यं चावलोकयेत्

गंधपुष्पं च धूपं च दद्यादर्घ्यं तिलोदकम्

पुनश्चान्यत्प्रवक्ष्यामि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि

मृतान्नं ये न भुञ्जंति कदाचिदपि माधवि

प्रेतान्नं भुञ्जमानास्तु श्राद्धमर्हन्ति ये द्विजाः १९०.

दम्भकार कृतोच्छिष्टं कृत्वा तु नरकं व्रजेत्

माघमासे तु द्वादश्यां सर्पिर्युक्तं तु पायसम्

सवत्सां कपिलां दद्यादात्मनः शुद्धिकामुकः

स्नानोपलेपनं भूमे कृत्वा विप्रान्प्रमन्त्रयेत्

यत्नेन मिथुनं श्राद्धे भोजयित्वा विसर्ज्जयेत्

अमायां तु च यो मूर्खो दन्तकाष्ठं हि खादति

प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते च दिवाकरे

श्मश्रुकर्म च कर्त्तव्यं नखानां छेदनानि च

पक्वान्नं तत्र वै कार्यं सुविमृष्टं च शुद्धितः

स्वागतं च तथा कृत्वा पाद्यार्थं सलिलं शुचि १९०.

आसनं कल्पयित्वा तु आवाह्य तदनन्तरम्

धूपं दीपं तथा वस्त्रं तिलोदकमथापि वा

भस्मना मण्डलं कार्यं पङ्क्ति दोषनिवारकम्