वराहपुराणम्

प्रदीप्तस्तेजसा वह्निः सर्वभक्षो हुताशनः

ब्रह्माग्निं भाषते तत्र शृणुष्व च हुताशन

त्वया भुक्तेति भोक्ष्यन्ति देवताः समरुद्गणाः

पश्चाद्दत्तं तु तं पिण्डं सह सोमेन भुञ्जते

प्रस्थिताः सह सोमेन देवतास्ता वसुन्धरे

एवं तु प्रथमं श्राद्धं दद्यादग्नेर्वसुन्धरे १९०.

पश्चात्पिण्डान्प्रदद्याच्च दर्भानास्तीर्य भूतले

पितामहाय रुद्रांशसंभूताय तु मध्यमम्

विधिना मन्त्रपूर्वेण श्राद्धं कुर्वन्ति ये नराः

मम मायाबलेनैव कृतं श्राद्धं द्विजातिभिः

नपुंसकाश्चित्रकारा वसुपालविनिन्दकाः

नर्त्तका गायनाश्चैव तथा रङ्गोपजीविनः

राजोपसेवकाश्चैव वाणिज्यक्रयविक्रयाः

असंस्कारप्रवृत्ताश्च शूद्रकर्मोपजीविनः

दीक्षितः क्रोडपृष्ठश्च यश्च वार्धुषिको द्विजः

तस्करा लेखकाराश्च याजका रङ्गकारकाः १९०.

सर्वकर्मकरा ये च सर्वविक्रयिणस्तथा

दूराध्वानं गता ये च तत्र कर्मोपजीविनः

श्राद्धकालमनुप्राप्तं राजसं तं विदुर्बुधाः

एतान्न पश्येच्छ्राद्धेषु पितृपिण्डेषु माधवि

पितरस्तस्य षण्मासं दुःखमृच्छन्ति दारुणम्

धृतं तु जुहुयादग्नावादित्यं चावलोकयेत्

गंधपुष्पं च धूपं च दद्यादर्घ्यं तिलोदकम्

पुनश्चान्यत्प्रवक्ष्यामि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि

मृतान्नं ये न भुञ्जंति कदाचिदपि माधवि

प्रेतान्नं भुञ्जमानास्तु श्राद्धमर्हन्ति ये द्विजाः १९०.

दम्भकार कृतोच्छिष्टं कृत्वा तु नरकं व्रजेत्

माघमासे तु द्वादश्यां सर्पिर्युक्तं तु पायसम्

सवत्सां कपिलां दद्यादात्मनः शुद्धिकामुकः