वराहपुराणम्

निरयात्तेऽपि मुच्यन्ते तृप्तिर्भवति चाक्षया

विप्राणां वचनं कृत्वा यथाशक्त्या च दक्षिणा

देयो नीलो वृषस्तत्र नरकार्त्तिविनाशनः

षष्टिवर्षसहस्राणि पितरस्तेन तर्पिताः

उद्धृतो यदि सुश्रोणि पंकः शृङ्गेण तेन च

तानुद्धृत्य वरारोहे सोमलोकं स गच्छति

षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च १९०.

एष धर्मो गृहस्थानां पुत्र पौत्रसमन्विताः

पिपीलिकादिभूतानि जङ्गमाश्च विहङ्गमाः

एवं गृहाश्रमो मूलं धर्मस्तत्र प्रतिष्ठितः

तिथौ पर्वणि ये चैव स्वपितॄंस्तारयन्ति वै

न यज्ञदानाध्ययनोपवासैस्तीर्थाभिषेकैरपि चाग्निहोत्रैः

पितरो निर्गतास्तत्र ब्रह्मविष्णुशरीरगाः

एवं क्रमेण वै तत्र पितृदेवा वसुन्धरे

तत एते न जानन्ति देवाः शक्रपुरोगमाः

न च ब्रह्मा विजानाति निःसृतो मम मायया

पुनश्चान्यत्प्रवक्ष्यामि पितृयज्ञेषु सुन्दरि १९०.

कृत्वा वै पिण्डसङ्कल्पं दर्भानास्तीर्य भूतले

अजीर्णेनाभिपीड्यन्ते भुज्यन्ते न च सुन्दरि

दृष्टाः सोमेन सुश्रोणि देवताजीर्णपीडिताः

सोम उवाच एवं तु भाषमाणस्य सोमस्य तदनन्तरम्

ऊचुस्ते सोममेवापि वाक्यं नः श्रूयतामिति

श्राद्धे नियोजितास्तैस्तु पितृपिण्डेन तर्पिताः

सोम उवाच सहितास्तत्र गच्छामो यथा श्रेयो भविष्यति

एवमुक्तास्तु सोमेन पितृदेवास्तदन्तरे

दृष्ट्वा पितामहं देवं प्रणम्य सहसा क्षितौ १९०.

य एते पितरो देव दुःखिताजीर्णपीडिताः

यथा नश्यंति जीर्णानि तथा कुरु पितामह

उवाच वचनं तत्र ब्रह्मा योगीश्वरं प्रति