वराहपुराणम्

दृष्ट्वा तं पितरो यान्ति निराशा निरयं द्रुतम्

तस्माद्दानं न दातव्यमपात्राय यशस्विनि

अवन्तीविषये कश्चिद्राजा ह्यत्यन्तधार्मिकः

राज्ञः पुरोहितश्चासीच्चन्द्रशर्म्मा द्विजोत्तमः

स राजा ब्राह्मणेभ्यश्च गा ददाति दिने दिने

गते बहुतिथे काले राज्ञो मेधातिथेः पितुः विप्रानाह्वापयामास पितुर्वै श्राद्धकारणात्

आगतान्ब्राह्मणान्दृष्ट्वा मेधातिथिरकल्मषः 189.

श्राद्धं कृत्वा तु विधिवत्पिण्डान्निर्वाप्य यत्नतः

तन्मध्ये ब्राह्मणः कश्चिद्गोलकोऽवस्थितस्तदा

तेनैव श्राद्धदोषेण राज्ञस्तु पितरस्तदा

क्षुत्पिपासार्दिता नित्यं क्रन्दन्ते च पुनः पुनः

मृगयार्थं गतस्तत्र द्वित्रैः परिजनैर्वृतः

के भवन्तोऽत्र संप्राप्ता दशामेतां सुदुःखिताः

पितर ऊचुः वयं तस्यैव पितरो नरकं गन्तुमुद्यताः

तेषां तु वचनं श्रुत्वा राजा दुःखसमन्वितः

मेधातिथिरुवाच केन वै कर्मदोषेण निरयं गन्तुमुद्यताः

पितर ऊचुः तेनैव कर्मदोषेण नरकं गन्तुमुद्यताः ।। 189.

तत्र दुःखं महद्भुक्त्वा पुनर्गच्छामहे दिवम्

असंख्यातास्त्वया दत्ता गावः सुबहुदक्षिणा

तत्र चान्नं न विद्येत येन तृप्तिर्भविष्यति

तेषां तु वचनं श्रुत्वा मेधातिथिरगाद्गृहम्

मेधातिथिरुवाच आहूयन्तां द्विजाः सर्वे कुण्डगोलकवर्जिताः

इत्युक्तमात्रे वचने चन्द्रशर्मा पुरोहितः

साधून्क्षांतान्कुलीनांश्च सुशीलान्मानवर्जितान्

कृते श्राद्धे ततः पश्चात्पिण्डान्निर्वाप्य यत्नतः

हृष्टान्पुष्टान्बलैर्युक्तान्राजा तु मुमुदे भृशम् 189.

ऊचुर्विनयसम्पन्नाः प्रीतिपूर्वमिदं वचः

इदानीं च त्वया कार्यमस्मद्धितमनुऽत्तमम्

तयोर्दत्तं तु यच्छ्राद्धं निष्फलं तत्स्मृतं बुधैः