वराहपुराणम्

प्रेतान्ने चोदरस्थे तु कालधर्ममुपागतः

प्राप्नोति राक्षसत्वं वै ततो मुच्येत किल्बिषात्

गोहस्त्यश्वधनादीनि सागरान्तानि माधवि

प्रायश्चित्तं चरेद्यस्तु स तारयति निश्चितम् । द्विजो ज्ञानेन सम्पन्नो वेदाभ्यासरतः सदा

स तारयति चात्मानं दातारं नैव संशयः

दैवे च जन्मनक्षत्रे श्राद्धकाले च पर्वसु

वेदविद्याव्रतस्नातं बहुधर्मनिरन्तरम् 189.

क्षमायुक्तं च शास्त्रज्ञमहिंसायां रतं तथा

दद्याद्दानानि विप्राय स वै तारयितुं क्षमः

कुण्डगोलं प्रतिग्राहि दातारं चाप्यधो नयेत्

दृष्ट्वा तं पितरो यान्ति निराशा निरयं द्रुतम्

तस्माद्दानं न दातव्यमपात्राय यशस्विनि

अवन्तीविषये कश्चिद्राजा ह्यत्यन्तधार्मिकः

राज्ञः पुरोहितश्चासीच्चन्द्रशर्म्मा द्विजोत्तमः

स राजा ब्राह्मणेभ्यश्च गा ददाति दिने दिने

गते बहुतिथे काले राज्ञो मेधातिथेः पितुः विप्रानाह्वापयामास पितुर्वै श्राद्धकारणात्

आगतान्ब्राह्मणान्दृष्ट्वा मेधातिथिरकल्मषः 189.

श्राद्धं कृत्वा तु विधिवत्पिण्डान्निर्वाप्य यत्नतः

तन्मध्ये ब्राह्मणः कश्चिद्गोलकोऽवस्थितस्तदा

तेनैव श्राद्धदोषेण राज्ञस्तु पितरस्तदा

क्षुत्पिपासार्दिता नित्यं क्रन्दन्ते च पुनः पुनः

मृगयार्थं गतस्तत्र द्वित्रैः परिजनैर्वृतः

के भवन्तोऽत्र संप्राप्ता दशामेतां सुदुःखिताः

पितर ऊचुः वयं तस्यैव पितरो नरकं गन्तुमुद्यताः

तेषां तु वचनं श्रुत्वा राजा दुःखसमन्वितः

मेधातिथिरुवाच केन वै कर्मदोषेण निरयं गन्तुमुद्यताः

पितर ऊचुः तेनैव कर्मदोषेण नरकं गन्तुमुद्यताः ।। 189.

तत्र दुःखं महद्भुक्त्वा पुनर्गच्छामहे दिवम्

असंख्यातास्त्वया दत्ता गावः सुबहुदक्षिणा