वराहपुराणम्

तामसं तद्विजानीयादुच्यमानो न बुद्ध्यति

प्रबलो वाचि युक्तश्चाचलबुद्धिः सदायतः

क्षान्तो दान्तो विशुद्धात्मा विज्ञेयः श्रद्धयान्वितः

एवं सञ्चिन्तयानस्तु न शोकं कर्तुमर्हसि

लज्जा धृतिश्च धर्मश्च श्रीः कीर्तिश्च स्मृतिर्नयः

त्यजन्ति सर्वधर्मश्च शोकेनोपहतं नरम्

मूढ: स्नेहप्रभावेण कृत्वा हिंसानृते तथा

स्नेहं सर्वेषु संयम्य बुद्धिं धर्मे नियोजयेत्

चातुर्वर्णस्य वक्ष्यामि यश्च स्वायंभुवोऽब्रवीत् 187.

कुशास्तरणशायी च दिशः सर्वा न पश्यति

वाचयेत्स्नेहभावेन भूमिदेवा द्विजातयः

परलोकहितार्थाय गोप्रदानं विशिष्यते

एतासां चैव दानेन शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात्

पश्चाछ्रुतिपथं दिव्यमुत्कर्णेन च श्रावयेत्

दृष्ट्वा सुविह्वलं ह्येनं मम मार्गानुसारिणम्

मंत्रेणानेन कर्तव्यं सर्वसंसारमोक्षणम्

मन्त्रः- ॐ गृह्णीष्व मे सुविमलं मधुपर्कमाद्यं संसारनाशनकरं त्वमृतेन तुल्यम्

तत एतेन मन्त्रेण दद्याद्वै मधुपर्ककम् 187.

एवं विनिस्सृते प्राणे संसारं च न गच्छति

महावनस्पतिं गत्वा गन्धांश्च विविधानपि

तेजोऽव्ययकरं चास्य तत्सर्वं परिकल्प्य च

तीर्थाद्यावाह्नं कृत्वा स्नापनं तस्य कारयेत्

कुरुक्षेत्रं च गङ्गा च यमुना च सरिद्वरा

गण्डकी भद्रनामा च सरयूर्बलदा तथा

| पृथिव्यां यानि तीर्थानि चत्वारः सागरास्तथा

तस्या उपरि संस्थाप्य दक्षिणाग्रं शिरस्तथा

दिव्यानग्निमुखान्ध्यात्वा गृह्य हस्ते हुताशनम्

कृत्वा सुदुष्करं कर्म जानता वाप्यजानता 187.

धर्माधर्मसमायुक्तो लोभमोहसमावृतः