वराहपुराणम्

पितृयज्ञेति निर्दिष्टा धर्मोऽयं ब्रह्मणा स्वयम्

कृतः स्वयंभुवा पूर्वं श्राद्धं यो वित्त्वित्तमः

श्राद्धकर्मविधिं चैव प्रेतकर्म च या क्रिया

मम चैव प्रसादेन तस्य बुद्धिं ददाम्यहम्

अवश्यमेव गन्तव्यं धर्मराजस्य शासनात्

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च

सत्त्वं रजस्तमश्चैव त्रयः शारीरजाः स्मृताः

सात्त्विकं नावबुद्ध्यन्ति कर्मदोषेण तामसः

सात्त्विकं मुक्तियानाय यान्ति वेदविदो जनाः 187.

क्रूरो भीरुर्विषादि च हिंसको निरपत्रपः

तामसं तद्विजानीयादुच्यमानो न बुद्ध्यति

प्रबलो वाचि युक्तश्चाचलबुद्धिः सदायतः

क्षान्तो दान्तो विशुद्धात्मा विज्ञेयः श्रद्धयान्वितः

एवं सञ्चिन्तयानस्तु न शोकं कर्तुमर्हसि

लज्जा धृतिश्च धर्मश्च श्रीः कीर्तिश्च स्मृतिर्नयः

त्यजन्ति सर्वधर्मश्च शोकेनोपहतं नरम्

मूढ: स्नेहप्रभावेण कृत्वा हिंसानृते तथा

स्नेहं सर्वेषु संयम्य बुद्धिं धर्मे नियोजयेत्

चातुर्वर्णस्य वक्ष्यामि यश्च स्वायंभुवोऽब्रवीत् 187.

कुशास्तरणशायी च दिशः सर्वा न पश्यति

वाचयेत्स्नेहभावेन भूमिदेवा द्विजातयः

परलोकहितार्थाय गोप्रदानं विशिष्यते

एतासां चैव दानेन शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात्

पश्चाछ्रुतिपथं दिव्यमुत्कर्णेन च श्रावयेत्

दृष्ट्वा सुविह्वलं ह्येनं मम मार्गानुसारिणम्

मंत्रेणानेन कर्तव्यं सर्वसंसारमोक्षणम्

मन्त्रः- ॐ गृह्णीष्व मे सुविमलं मधुपर्कमाद्यं संसारनाशनकरं त्वमृतेन तुल्यम्

तत एतेन मन्त्रेण दद्याद्वै मधुपर्ककम् 187.

एवं विनिस्सृते प्राणे संसारं च न गच्छति