वराहपुराणम्

पूर्वसन्ध्यानु सम्प्राप्ता उदिते च दिवाकरे

पुनश्चिन्तां प्रपन्नः स आत्रेयो ह्यतिदुःखितः

धिग्वयो धिक्च मे कर्म धिग्बलं धिक्च जीवितम्

नरकं पूतिकाख्यातं हृदि दुःखं विदुर्बुधाः

पूजयित्वा तु देवांश्च दत्त्वा दानं त्वनेकशः

पुत्रेण लभते येन पौत्रेण च पितामहाः

पुत्रेण श्रीमता हीनं नाहं जीवितुमुत्सहे

जगाम तापसारण्यमृष्याश्रमविभूषितम्

तत्प्रविश्याश्रमपदं भ्राजमानं स्वतेजसा 187.

तस्मै दत्त्वा पाद्यमर्घ्यं आसने चोपवेश्य च

नारद उवाच अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावान्नावबुध्यसे

गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः

अमित्रास्तस्य हृष्यन्ति स चापि न निवर्त्तते

देवतासुरगन्धर्वा मानुषा मृगपक्षिणः

जातस्य सर्वभूतस्य कालो मृत्युरुपस्थितः

तव पुत्रो महात्मा वै श्रीमान्नाम श्रियो निधिः

मृत्युकालमनुप्राप्य गतो दिव्यां परां गतिम्

नारदेनैवमुक्ते तु श्रुत्वा स द्विजसत्तमः

भीतो गद्गदया वाचा निःश्वसंश्च मुहुर्मुहुः 187.

अहो मुनिवरश्रेष्ठ अहो धर्मविदां वर

प्रणयात्सौहृदाद्वापि स्नेहाद्वक्ष्यामि तच्छृणु

कृतस्नेहस्य पुत्रार्थे मया संकल्प्य यत्कृतम्

पश्चाद्विसर्जितं पिण्डं दर्भानास्तीर्य भूतले

शोकस्य तु प्रभावेण एतत्कर्म मया कृतम्

नष्टबुद्धिस्मृतिसत्त्वो ह्यज्ञानेन विमोहितः

भयं तीव्रं प्रपश्यामि मुनिशापात्सुदारुणात् न भेतव्यं द्विजश्रेष्ठ पितरं शरणं व्रज

अधर्मं न च पश्यामि धर्मो नैवात्र संशयः

कर्मणा मनसा वाचा पितरं शरणं गतः

ध्यायमानस्ततोऽप्याशु आजगाम तपोधनम् 187.