वराहपुराणम्

एकाकी यतचित्तात्मा निराशी निष्परिग्रहः

नात्युच्चं नातिनीचं च चेलाजिनकुशोत्तरम्

उपविश्यासनेऽयुञ्जद्योगमात्मविशुद्धये

संप्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन्

संयम्य मयि चित्तं यो युक्त आसीत मत्परः

एवं निवृत्तसंध्यायां ततो रात्रिरुपागता

कृत्वा तु पिण्ड संकल्पं पश्चात्तापं चकार ह

निवापकर्म ह्यशुचि पुत्रार्थे विनियोजितम्

कथं ते मुनयः शापात्प्रदहेयुर्न मामिति 187.

किं वक्ष्यन्ति च मां सर्वे ये वै पितृपदे स्थिताः

पूर्वसन्ध्यानु सम्प्राप्ता उदिते च दिवाकरे

पुनश्चिन्तां प्रपन्नः स आत्रेयो ह्यतिदुःखितः

धिग्वयो धिक्च मे कर्म धिग्बलं धिक्च जीवितम्

नरकं पूतिकाख्यातं हृदि दुःखं विदुर्बुधाः

पूजयित्वा तु देवांश्च दत्त्वा दानं त्वनेकशः

पुत्रेण लभते येन पौत्रेण च पितामहाः

पुत्रेण श्रीमता हीनं नाहं जीवितुमुत्सहे

जगाम तापसारण्यमृष्याश्रमविभूषितम्

तत्प्रविश्याश्रमपदं भ्राजमानं स्वतेजसा 187.

तस्मै दत्त्वा पाद्यमर्घ्यं आसने चोपवेश्य च

नारद उवाच अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावान्नावबुध्यसे

गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः

अमित्रास्तस्य हृष्यन्ति स चापि न निवर्त्तते

देवतासुरगन्धर्वा मानुषा मृगपक्षिणः

जातस्य सर्वभूतस्य कालो मृत्युरुपस्थितः

तव पुत्रो महात्मा वै श्रीमान्नाम श्रियो निधिः

मृत्युकालमनुप्राप्य गतो दिव्यां परां गतिम्

नारदेनैवमुक्ते तु श्रुत्वा स द्विजसत्तमः

भीतो गद्गदया वाचा निःश्वसंश्च मुहुर्मुहुः 187.