वराहपुराणम्

सा चैकान्ते च दिवसे पानमांसरता सदा 180.

सेवकैः सा करे गृह्य आनीता मुनिसन्निधौ

प्रत्ययार्थं तु तस्या वै मुनिः प्राह क्रियां प्रति

तर्पणं चापि नो दत्तं पितॄणां चातिमुक्तिदम्

न जानामि पितॄन्स्वान्वै क्रियां कार्यं च वै विभो

पत्नी च मथुरेशस्य नृपः सपुरसज्जनः

राज्ञा नीतास्तत्र तीर्थे श्राद्धार्थं मुनिना सह

तत्र दृष्टः स वै जन्तुर्न च तन्तुर्विचेतनः

अगस्त्य उवाच करोतु तर्पणं चास्मिन्पूर्वोक्तविधिना त्वियम् ।।180.

ततः श्राद्धं सरौप्यं च सवस्त्रं सविलेपनम्

अत्रैव सर्वे स्थित्वा वै मामीक्षथ सुखान्वितम्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजपत्नी यशस्विनी

वेष्टितः शुशुभेऽतीव दीक्षितोऽवभृथे यथा

तीर्थानि सरितः श्रेष्ठाः पर्वताश्च सरांसि च

पितॄणां मुक्तिदं चान्यन्न भूतं न भविष्यति 180.

शुक्लप्रतिपदन्तं च तीर्थं प्राप्य ससत्वराः

कृत्वा प्रेतपुरीं शून्यां स्वर्ग पातालमेव च

कन्यां गते सवितरि यः श्राद्धं सम्प्रदास्यति

सुतृप्ताः स्मो वयं शश्वद्यास्यामः परमां गतिम्

दृष्टो भवद्भिः सर्वं यदस्माकं सुदुरत्ययम्

इति विश्राव्य वचनं राजानं स ऋषिं जनान्

आरुह्य वरयानं ते गताः स्वर्गं वृता सुरैः ततः स राजशार्दूलः सगणः परिवारकैः

दृष्ट्वा तीर्थस्य माहात्म्यं प्रणम्य ऋषिसत्तमम्

एतत्ते कथितं भद्रे माहात्म्यं मथुराभवम्

पठति श्रद्धया युक्तो ब्राह्मणानां च सन्निधौ 180.

एतत्त्वयानाव्रतिने न चाशुश्रूषये तथा

तीर्थानां परमं तीर्थं धर्माणां धर्ममुत्तमम्

कथनीयं महाभागे पुण्यान्भागवतान्सदा एतच्छ्रुत्वा प्रभोर्वाक्यं धरणी विस्मयान्विता

पप्रच्छ मुदिता देवी प्रतिमास्थापनं प्रति