वराहपुराणम्

किं तद्वद यथाकार्यं येन सिद्धं भवेदिदम् या सा ते राजमहिषी तामानय वराननाम् ।। 180.

तस्या दासी वरारोहा प्रभावत्यपि विश्रुता

ततश्चान्तःपुराद्देवी सदासी तत्र चागता

समासीनां च विप्रेन्द्रः प्रोवाच विनताननाम्

ये केचित्पितरो लोके लोकानां सर्वतः स्थिताः

एको वृद्धो नरस्तत्र सूक्ष्मप्राणिभिरावृतः

निराशो गन्तुकामश्च पुनः स निरयेऽशुचौ

तेनात्मकर्मजनितं मम कर्म निवेदितम्

तव दास्याश्च या दासी तस्यास्तन्तुः किलोच्यते

इति श्रुत्वानवद्याङ्गी तस्या आनयनेऽत्वरत्

सा चैकान्ते च दिवसे पानमांसरता सदा 180.

सेवकैः सा करे गृह्य आनीता मुनिसन्निधौ

प्रत्ययार्थं तु तस्या वै मुनिः प्राह क्रियां प्रति

तर्पणं चापि नो दत्तं पितॄणां चातिमुक्तिदम्

न जानामि पितॄन्स्वान्वै क्रियां कार्यं च वै विभो

पत्नी च मथुरेशस्य नृपः सपुरसज्जनः

राज्ञा नीतास्तत्र तीर्थे श्राद्धार्थं मुनिना सह

तत्र दृष्टः स वै जन्तुर्न च तन्तुर्विचेतनः

अगस्त्य उवाच करोतु तर्पणं चास्मिन्पूर्वोक्तविधिना त्वियम् ।।180.

ततः श्राद्धं सरौप्यं च सवस्त्रं सविलेपनम्

अत्रैव सर्वे स्थित्वा वै मामीक्षथ सुखान्वितम्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजपत्नी यशस्विनी

वेष्टितः शुशुभेऽतीव दीक्षितोऽवभृथे यथा

तीर्थानि सरितः श्रेष्ठाः पर्वताश्च सरांसि च

पितॄणां मुक्तिदं चान्यन्न भूतं न भविष्यति 180.

शुक्लप्रतिपदन्तं च तीर्थं प्राप्य ससत्वराः

कृत्वा प्रेतपुरीं शून्यां स्वर्ग पातालमेव च

कन्यां गते सवितरि यः श्राद्धं सम्प्रदास्यति

सुतृप्ताः स्मो वयं शश्वद्यास्यामः परमां गतिम्