वराहपुराणम्

मौनव्रतधरा यान्ति पुनः प्राप्यार्थहेतवे 180.

त्रिकालज्ञ उवाच यावत्तृप्तिर्न ते भूयाद्दृष्ट्वा हन्त स्थिरो भव

तावत्कालं प्रतीक्षस्व यावदागमनं मम

सोऽहमद्य व्रतं त्यक्त्वा तव कारुण्यपूरितः

अनया कारयिष्यामि श्राद्धं तु विधिना सह राजा समीपगं दृष्ट्वा अकस्मादागतं ऋषिम्

क्षित्यास्तले विलुलितः पादौ कृत्वा तु मूर्द्धनि

सदा यज्ञं करिष्यामि गृहमागमने तव

इदं पाद्यमिदं चार्घ्यं मधुपर्कमिमां च गाम्

तस्य तत्प्रतिगृह्याशु स मुनिस्त्वरितोऽब्रवीत्

तच्छ्रुत्वा कुरु तत्सर्वं येनाहं तोषितोऽभवम्

किं तद्वद यथाकार्यं येन सिद्धं भवेदिदम् या सा ते राजमहिषी तामानय वराननाम् ।। 180.

तस्या दासी वरारोहा प्रभावत्यपि विश्रुता

ततश्चान्तःपुराद्देवी सदासी तत्र चागता

समासीनां च विप्रेन्द्रः प्रोवाच विनताननाम्

ये केचित्पितरो लोके लोकानां सर्वतः स्थिताः

एको वृद्धो नरस्तत्र सूक्ष्मप्राणिभिरावृतः

निराशो गन्तुकामश्च पुनः स निरयेऽशुचौ

तेनात्मकर्मजनितं मम कर्म निवेदितम्

तव दास्याश्च या दासी तस्यास्तन्तुः किलोच्यते

इति श्रुत्वानवद्याङ्गी तस्या आनयनेऽत्वरत्

सा चैकान्ते च दिवसे पानमांसरता सदा 180.

सेवकैः सा करे गृह्य आनीता मुनिसन्निधौ

प्रत्ययार्थं तु तस्या वै मुनिः प्राह क्रियां प्रति

तर्पणं चापि नो दत्तं पितॄणां चातिमुक्तिदम्

न जानामि पितॄन्स्वान्वै क्रियां कार्यं च वै विभो

पत्नी च मथुरेशस्य नृपः सपुरसज्जनः

राज्ञा नीतास्तत्र तीर्थे श्राद्धार्थं मुनिना सह

तत्र दृष्टः स वै जन्तुर्न च तन्तुर्विचेतनः

अगस्त्य उवाच करोतु तर्पणं चास्मिन्पूर्वोक्तविधिना त्वियम् ।।180.