वराहपुराणम्

सीतावाक्यप्रतुष्टेन तस्यै प्रादाद्वरं विभुः 180.

क्रोधाविष्टानि दानानि विधिपात्रयुतानि च

त्रिजटे त्वत्प्रयच्छामि यच्च श्राद्धमदक्षिणम्

तुष्टेन वै वासुकये तन्मे निगदतः शृणु

यज्ञस्य योचिता देया दक्षिणा नाददाद्द्विजः

अश्रोत्रियाणि श्राद्धानि क्रिया मन्त्रैर्विनापि च

यः शिष्यो न नमेद्भक्त्या गुरुं ज्ञानप्रदायकम्

सर्वं तुभ्यं मया दत्तं नागराजाय वार्षिकम्

तद्वदलीककरणं श्राद्धं दानं व्रतं तथा

मुषिताच्छिद्रकरणैस्तद्दानफलभोक्तृभिः

मौनव्रतधरा यान्ति पुनः प्राप्यार्थहेतवे 180.

त्रिकालज्ञ उवाच यावत्तृप्तिर्न ते भूयाद्दृष्ट्वा हन्त स्थिरो भव

तावत्कालं प्रतीक्षस्व यावदागमनं मम

सोऽहमद्य व्रतं त्यक्त्वा तव कारुण्यपूरितः

अनया कारयिष्यामि श्राद्धं तु विधिना सह राजा समीपगं दृष्ट्वा अकस्मादागतं ऋषिम्

क्षित्यास्तले विलुलितः पादौ कृत्वा तु मूर्द्धनि

सदा यज्ञं करिष्यामि गृहमागमने तव

इदं पाद्यमिदं चार्घ्यं मधुपर्कमिमां च गाम्

तस्य तत्प्रतिगृह्याशु स मुनिस्त्वरितोऽब्रवीत्

तच्छ्रुत्वा कुरु तत्सर्वं येनाहं तोषितोऽभवम्

किं तद्वद यथाकार्यं येन सिद्धं भवेदिदम् या सा ते राजमहिषी तामानय वराननाम् ।। 180.

तस्या दासी वरारोहा प्रभावत्यपि विश्रुता

ततश्चान्तःपुराद्देवी सदासी तत्र चागता

समासीनां च विप्रेन्द्रः प्रोवाच विनताननाम्

ये केचित्पितरो लोके लोकानां सर्वतः स्थिताः

एको वृद्धो नरस्तत्र सूक्ष्मप्राणिभिरावृतः

निराशो गन्तुकामश्च पुनः स निरयेऽशुचौ

तेनात्मकर्मजनितं मम कर्म निवेदितम्

तव दास्याश्च या दासी तस्यास्तन्तुः किलोच्यते