वराहपुराणम्

वार्यपि श्रद्धया दत्तं तदानन्त्याय कल्पते 180.

कृत्वा श्राद्धं तु पितरो हृष्टा मुमुदिरे सदा ।। जोषमास्स्व त्रिकालज्ञ गच्छामो नरकाय वै

पूर्वकर्मविपाकेन चिरं तु वसितुं मुने ये मया चागता दृष्टास्तीर्थेऽस्मिन्पितरोऽथ वै

बहवः स्वस्थमनसो बहवो दुःस्थमानसाः

मौनेन गच्छतां तेषां किमेतद्वद निश्चयम् अत्र यन्निश्चयं श्राद्धे पुत्रस्य विफलं भवेत्

नरस्य करणं किञ्चित्तन्मे निगदतः शृणु

अपात्रे मलिनं द्रव्यं महत्पापाय जायते

तिलमन्त्रकुशैर्हीनमासुरं तद्भवेदिति

तथा दाशरथी रामो हत्वा राक्षसमीश्वरम्

रावणं सगणं घोरं तुष्टेन सह सीतया

सीतावाक्यप्रतुष्टेन तस्यै प्रादाद्वरं विभुः 180.

क्रोधाविष्टानि दानानि विधिपात्रयुतानि च

त्रिजटे त्वत्प्रयच्छामि यच्च श्राद्धमदक्षिणम्

तुष्टेन वै वासुकये तन्मे निगदतः शृणु

यज्ञस्य योचिता देया दक्षिणा नाददाद्द्विजः

अश्रोत्रियाणि श्राद्धानि क्रिया मन्त्रैर्विनापि च

यः शिष्यो न नमेद्भक्त्या गुरुं ज्ञानप्रदायकम्

सर्वं तुभ्यं मया दत्तं नागराजाय वार्षिकम्

तद्वदलीककरणं श्राद्धं दानं व्रतं तथा

मुषिताच्छिद्रकरणैस्तद्दानफलभोक्तृभिः

मौनव्रतधरा यान्ति पुनः प्राप्यार्थहेतवे 180.

त्रिकालज्ञ उवाच यावत्तृप्तिर्न ते भूयाद्दृष्ट्वा हन्त स्थिरो भव

तावत्कालं प्रतीक्षस्व यावदागमनं मम

सोऽहमद्य व्रतं त्यक्त्वा तव कारुण्यपूरितः

अनया कारयिष्यामि श्राद्धं तु विधिना सह राजा समीपगं दृष्ट्वा अकस्मादागतं ऋषिम्

क्षित्यास्तले विलुलितः पादौ कृत्वा तु मूर्द्धनि

सदा यज्ञं करिष्यामि गृहमागमने तव

इदं पाद्यमिदं चार्घ्यं मधुपर्कमिमां च गाम्

तस्य तत्प्रतिगृह्याशु स मुनिस्त्वरितोऽब्रवीत्