वराहपुराणम्

मूलस्थानं ततः पश्चादस्तमानाचले रविम्

मथुरायां तथा चैकं स्थाप्य सांबो वसुन्धरे

एवं सांबपुरं नाम मथुरायां कुलेश्वरम्

माघमासस्य सप्तम्यां दिव्यं सांबपुरं नराः 177.

गच्छन्ति तत्पदं शान्तं सूर्यमण्डलभेदकम्

पापप्रशमनाख्यानं महापातक नाशनम्

इति श्रीवराहपुराणे साम्बवचनत्रयसूर्यप्रतिष्ठानं नाम सप्तसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच द्विजानुग्रहकामार्थमन्नमुग्रस्वरूपिणम्

द्वादश्यां मार्गशीर्षस्य उपोष्य नियतः शुचिः

द्विजानां प्रीणनं कृत्वा स्वधान्नपटुभोजनैः

हर्षस्तु सुमहाञ्जातो रामस्याक्लिष्टकर्मणः

महोत्सवं च कर्तुं स शत्रुघ्नस्य महात्मनः

एकादश्यां सोपवासः स्नात्वा विश्रान्तिसंज्ञके

तस्मिन्मुक्त्वा यथाकामं ब्राह्मणान्वै प्रतर्प्य च

सर्वपापविनिर्मुक्तः पितृभिः सह मोदते

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये शत्रुघ्नलावणे रामतीर्थयात्रायामष्टसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

धरण्युवाच विनापराधो मनुजः सापराधश्च जायते

कर्मणाचरणेनैव करणेन जुगुप्सितः

श्रीवराह उवाच भक्षणं दन्तकाष्ठस्य राजान्नस्य तु भोजनम्

मैथुनं शवसंस्पर्शं पुरीषोत्सर्गमेव च

अभाष्य भाषणं चैव पिण्याकस्य च भक्षणम्

गुरोश्चालीकनिर्बन्धः पतितान्नस्य भक्षणम्

अदानं तुवरान्नस्य जालपादवराकयोः

तथैव देव पूजायां निषिद्धकुसुमार्च्चनम्

पानं सुराया देवस्य अन्धकारे प्रबोधनम्

अपराधास्त्रयस्त्रिंशत्समाख्याता मया धरे 179.

दूरस्थो न नमस्कारं कुर्यात्पूजा तु राक्षसी सवासाः पंचगव्याशी मलसंवस्त्रकं क्रमात् प्राजापत्येन शुद्धिः स्यान्नीलीवस्त्रस्य धारणात्

चान्द्रायणद्वयं कुर्याद्गुरोः क्षयितमुत्तमम्

चान्द्रायणं पराकं च प्राजापत्यं तथैव च