वराहपुराणम्

तस्मात्सांबस्तु दुष्टात्मा तव स्त्रीणां विनाशकृत्

मया श्रुतस्तु लोकेभ्यो ब्रह्मर्षिभ्यो मुहुर्मुहुः

त्वमिहार्हस्यमेयात्मन्मया नु कथितं हितम्

कृष्णः शशाप सांबं तु विरूपत्वं भविष्यति 177.

शरीरात्तु गलद्रक्तं पूतिगन्धयुतं सदा

ततस्तु नारदेनैव साम्बशापविनाशकः

सांब सांब महाबाहो शृणु जांबवतीसुत

नमस्कुरु यथान्यायं वेदोपनिषदादिभिः

सांब उवाच तस्य देवः कथं तुष्टो भविष्यति स वै मुने

नारद उवाच ब्रह्मलोके पठिष्यामि ब्रह्मणोऽग्रे त्वहं सदा

सुमन्तुर्मर्त्त्यलोके च मनोः प्रकथयिष्यति कथं पूर्वाचले गत्वा मांसपिण्डोपमः प्रभो

त्वत्प्रसादान्महद्दुःखं प्राप्तस्त्वहमकल्मषः यथोदयाचले देवमाराध्य लभते फलम्

मथुरायां तथा गत्वा षट्सूर्ये लभते फलम्

मथुरायां च मध्याह्ने मध्यन्दिन रवौ तथा 177.

मथुरायां तथा पुण्यमुदयास्तं रवेर्जपन्

कृष्णगङ्गोद्भवे स्नात्वा सूर्यमाराध्य यत्नतः

श्रीवराह उवाच मथुरां मुक्तिफलदां रवेराराधनोत्सुकः

नारदोक्तेन विधिना सांबो जांबवतीसुतः

कृत्वा योगेन चात्मानं सांबस्याग्रे रविस्तदा

यस्तोषितो नारदेन तद्वदस्व ममाग्रतः

यः स्तुतोऽहं त्वया वीर तेन तुष्टोऽस्मि ते सदा

व्यक्तांगावयवः साक्षाद्द्वितीयोऽभूद्रविर्यथा

अध्यापयत्सांबयुतो रविर्मध्यन्दिनोऽभवत्

स्नात्वा मध्यन्दिनं दृष्ट्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते 177.

सायाह्ने कृष्णगंगाया दक्षिणे संस्थितस्तदा

सर्वपापविशुद्धात्मा परं ब्रह्माधिगच्छति एवं सांबस्य तुष्टेन मध्याह्ने तु नभस्तलात्

द्विधाकृतात्मयोगेन सांबकुष्ठमपोहितम्

सांबस्तु सह सूर्येण रथस्थेन दिवानिशम्

भविष्यमिति विख्यातं ख्यातं कृत्वा पुनर्नवम्