वराहपुराणम्

साम्बं दृष्ट्वा च सर्वासां क्षुभ्यते च मनः प्रभो

त्वत्प्रियार्थं समायातः कथितुं ते सुरोत्तम

क्रियातः स्वर्गवासोस्ति नरकस्तद्विपर्ययात्

यावत्स शब्दो भवति तावत्पुरुष उच्यते 177.

नरके पुरुषः प्रोक्तो विपरीतो मनीषिभिः

आसनेषूपविष्टानां तासां क्षोभं च तत्त्वतः

तावत्सभ्यासनान्येव स्वास्तीर्य च विभागशः

पश्चात्साम्बः समायातस्तस्याग्रे करसंपुटम्

दृष्ट्वा रूपमतीवास्य साम्बस्यैव वरस्त्रियः

उत्तिष्ठतः प्रियाः सर्वा गच्छत स्वनिवेशनम्

सांबस्तत्रैव संतस्थौ वेपमानः कृताञ्जलिः

कृष्णस्तु कथयामास नारदाय सविस्तरम्

क्षणो नास्ति रहो नास्ति नास्ति कृत्ये विभावना

एकवासास्तथा गौरी श्यामा वा वरवर्णिनी 177.

सुरूपं पुरुषं दृष्ट्वा क्षरन्ति मुनिसत्तम

अतीव मानी तेजस्वी धार्मिकोऽतिगुणान्वितः

नारदस्त्वेवमेवं च प्रतिपूज्य हरेर्वचः

यथा एकेन चक्रेण रथस्य न गतिर्भवेत्

पुंसः सुदृष्टिपातेन कृतकृत्या भवन्ति ताः

सांबं दृष्ट्वैव ताः सर्वा अनङ्गेन प्रपीडिताः

तस्मात्सांबस्तु दुष्टात्मा तव स्त्रीणां विनाशकृत्

मया श्रुतस्तु लोकेभ्यो ब्रह्मर्षिभ्यो मुहुर्मुहुः

त्वमिहार्हस्यमेयात्मन्मया नु कथितं हितम्

कृष्णः शशाप सांबं तु विरूपत्वं भविष्यति 177.

शरीरात्तु गलद्रक्तं पूतिगन्धयुतं सदा

ततस्तु नारदेनैव साम्बशापविनाशकः

सांब सांब महाबाहो शृणु जांबवतीसुत

नमस्कुरु यथान्यायं वेदोपनिषदादिभिः

सांब उवाच तस्य देवः कथं तुष्टो भविष्यति स वै मुने