वराहपुराणम्

कालेष्वेषु नरः स्नात्वा सर्वपापं व्यपोहति

असिकुण्डे सरस्वत्यां तथा कालिञ्जरस्य च 176.

कृष्णगंगा दशगुणं लभते च दिनेदिने

सुकृतं दुष्कृतं चापि मथुरायां प्रणश्यति

तीर्थानां गुणमाहात्म्यं महापातकनाशनम्

अनन्तश्चाप्रमेयश्च यस्य चान्तो न विद्यते

विलीनो ज्ञायते नैव तस्य देवस्य का कथा

निःश्वासे च विलीनोऽसौ वायुर्नष्टो न दृश्यते

दृश्यन्ते स्वेदसङ्काशा नाममात्रा यथा पुरा

नष्टा पृथ्वी न लभ्येत तस्माद्देवात्तु कोऽधिकः

वराहः संस्थितः साक्षात्पुराणं येन सूचितम्

तस्य सन्दर्शनादेव सर्वपापविवर्जितः 176.

नवम्यां ज्येष्ठ शुक्लस्य स्नात्वा गङ्गोदके नरः

दत्त्वा दानं यथाशक्ति सर्वपापैः प्रमुच्यते

द्वादशादित्यसङ्काशो विमाने च समास्थितः

वराह उवाच पांचालसंज्ञकस्तत्र सुमन्तुं पर्यपृच्छत

अस्मद्गुरुः पिता त्वं च ब्रूहि किं करवाणि वै

त्रिरात्रं कृच्छ्रपाराक चान्द्रायणमथापि वा

आकाशभारती यत्तु तत्सत्यं नानृतं क्वचित्

दिनेदिने च स्नानात्प्राक् प्रतिगच्छति नित्यशः

तिष्ठोपरमितः पापाद्यावत्कालं च जीवसि

सगतिश्च विपापा च भविष्यति न संशयः एवं प्रभावस्तीर्थस्य मथुरायां वसुन्धरे ।।176.

कृष्णगंगोद्भवस्यापि तथा कालिञ्जरस्य च

यः शृणोति वरारोहे श्रद्धया परया युतः

सप्तजन्मकृतं पापं तस्य सर्वं व्यपोहति अमृतत्वं च लभते स्वर्गलोकं च गच्छति

इति श्रीवराहपुराणे कृष्णगंगोद्भवमाहात्म्यं नाम षट्सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच द्वारकां वसमानस्य साम्बशापादिकं शृणु

सुखासीनस्य कृष्णस्य पुत्रदारसुतैः सह पाद्यमर्घ्यं चासनं च मधुपर्कं सभाजनम्

एकान्ते प्राप्य कृष्णं च विज्ञप्तिमकरोत्प्रभुः स्पृहणीयः सदा कान्तः स्त्रीजनस्य सुरेश्वरः