वराहपुराणम्

कृष्णगंगाप्रभावेण पुनर्निर्मलतां गतम्

तत्सत्यं मम सञ्जातमगम्यागमपातकम् 176.

अनुज्ञां देहि भो स्वामिंस्तव पादौ नमाम्यहम्

प्रवेष्टुकामं तत्राग्नौ खे प्रोवाचाशरीरिणी

कस्माद्वा कस्य सन्त्रासान्मरणे कृतनिश्चयौ

चक्राङ्कितपदा तेन स्थानं ब्रह्मसमं शुभम्

तीर्थे च यत्कृतं पापं वज्रलेपो भविष्यति

सकृदेव नरः स्नात्वा मुच्यते ब्रह्महत्यया

तत्पंचतीर्थस्नानेन समं नास्त्यत्र संशयः

त्रयोदश्यां नैमिषे च प्रयागे च चतुर्दशीम्

कालेष्वेषु नरः स्नात्वा सर्वपापं व्यपोहति

असिकुण्डे सरस्वत्यां तथा कालिञ्जरस्य च 176.

कृष्णगंगा दशगुणं लभते च दिनेदिने

सुकृतं दुष्कृतं चापि मथुरायां प्रणश्यति

तीर्थानां गुणमाहात्म्यं महापातकनाशनम्

अनन्तश्चाप्रमेयश्च यस्य चान्तो न विद्यते

विलीनो ज्ञायते नैव तस्य देवस्य का कथा

निःश्वासे च विलीनोऽसौ वायुर्नष्टो न दृश्यते

दृश्यन्ते स्वेदसङ्काशा नाममात्रा यथा पुरा

नष्टा पृथ्वी न लभ्येत तस्माद्देवात्तु कोऽधिकः

वराहः संस्थितः साक्षात्पुराणं येन सूचितम्

तस्य सन्दर्शनादेव सर्वपापविवर्जितः 176.

नवम्यां ज्येष्ठ शुक्लस्य स्नात्वा गङ्गोदके नरः

दत्त्वा दानं यथाशक्ति सर्वपापैः प्रमुच्यते

द्वादशादित्यसङ्काशो विमाने च समास्थितः

वराह उवाच पांचालसंज्ञकस्तत्र सुमन्तुं पर्यपृच्छत

अस्मद्गुरुः पिता त्वं च ब्रूहि किं करवाणि वै

त्रिरात्रं कृच्छ्रपाराक चान्द्रायणमथापि वा

आकाशभारती यत्तु तत्सत्यं नानृतं क्वचित्