वराहपुराणम्

आत्मनश्च विशुद्ध्यर्थं प्रजज्वाल हुताशनम्

पंचालोऽपि विधानेन नमस्कृत्य मुनिं गुरुम् 176.

मरणायोपयोग्यानि कृत्वा कर्माणि तत्र च

क्रीत्वा ग्रामांश्च तत्रैव ब्राह्मणेभ्यो ददौ तदा

तेभ्योऽपि प्रददौ द्रव्यं सत्रार्थं च विभागशः

स्नात्वा तीर्थे च कृष्णस्य देवं दृष्ट्वा प्रणम्य च

देवालयं च तत्रैव कृत्वा सन्दिश्य सार्थकान्

देव ज्ञानं च ते दिव्यमद्भुतं लोमहर्षणम्

आगतोऽहं यदारभ्य मथुरायां ततो गुरो

त्वया निर्मलदृष्ट्या च वीक्षितोऽहं पुरा मुने

कृष्णगंगाप्रभावेण पुनर्निर्मलतां गतम्

तत्सत्यं मम सञ्जातमगम्यागमपातकम् 176.

अनुज्ञां देहि भो स्वामिंस्तव पादौ नमाम्यहम्

प्रवेष्टुकामं तत्राग्नौ खे प्रोवाचाशरीरिणी

कस्माद्वा कस्य सन्त्रासान्मरणे कृतनिश्चयौ

चक्राङ्कितपदा तेन स्थानं ब्रह्मसमं शुभम्

तीर्थे च यत्कृतं पापं वज्रलेपो भविष्यति

सकृदेव नरः स्नात्वा मुच्यते ब्रह्महत्यया

तत्पंचतीर्थस्नानेन समं नास्त्यत्र संशयः

त्रयोदश्यां नैमिषे च प्रयागे च चतुर्दशीम्

कालेष्वेषु नरः स्नात्वा सर्वपापं व्यपोहति

असिकुण्डे सरस्वत्यां तथा कालिञ्जरस्य च 176.

कृष्णगंगा दशगुणं लभते च दिनेदिने

सुकृतं दुष्कृतं चापि मथुरायां प्रणश्यति

तीर्थानां गुणमाहात्म्यं महापातकनाशनम्

अनन्तश्चाप्रमेयश्च यस्य चान्तो न विद्यते

विलीनो ज्ञायते नैव तस्य देवस्य का कथा

निःश्वासे च विलीनोऽसौ वायुर्नष्टो न दृश्यते

दृश्यन्ते स्वेदसङ्काशा नाममात्रा यथा पुरा