वराहपुराणम्

दक्षिणापथदेशाच्च मथुरायां समागतः

स्नात्वा महेश्वरं दृष्ट्वा त्रिगर्तेश्वरसंज्ञितम्

सुमन्तुरुवाच अस्नाते कृमिसम्पूर्णं स्नाते निर्मलवर्चसम्

अस्ति किंचिन्महत्पापं तव प्रच्छन्नसम्भवम् 176.

कालिञ्जरस्य संस्पर्शाच्छुद्धं देहं च दृश्यते

निरूप्य कथयास्माकं यत्ते प्रच्छन्नकिल्बिषम्

तीर्थमाहात्म्याभवं च दृष्ट्वा पृच्छामि ते हितम्

किंचिन्नोवाच पृष्टोऽपि एवमेव गतः पुनः

का त्वं कस्यासि सुभगे कश्च देशः प्रियंवदे

किंचित्कालं समास्थाय तेनोक्तं हि प्रियां प्रति

निर्बन्धं तस्य तज्ज्ञात्वा दुःखेनोवाच तं प्रति

पंचालनगरी रम्या गङ्गायाश्चोत्तरे तटे

दुर्भिक्षपीडिते राष्ट्रे गतौ तौ दक्षिणापथम् 176.

तस्मिन् स्थाने पितुर्मह्यं पंच पुत्रा मया सह

योऽसौ कनिष्ठको भ्राता मम ज्येष्ठश्च पंचमः

तस्मिन्गतेऽथ पितरौ कालधर्ममुपेयतुः

अत्र स्नानपरा नित्यं देवब्राह्मणवन्दनम्

आश्रिता कुलटाधर्मं कुलनाशो मया कृतः

नीता नरकमत्युग्रं मया पापिष्ठया भृशम्

रुरोद सुस्वरं दीना स्मृत्वा पूर्वं कुलं वरम्

तस्या विलपितं श्रुत्वा स्त्रीजनः स तदागतः

तैस्तैरुपायैर्विविधैर्जीवयित्वा च तं नरम् 176.

ततस्तेन सवृत्तान्तं कथितं च कुलं महत्

ततः स विमना जातो अगम्यागमनेन च

ब्रह्महा च सुरापश्च ब्राह्मणो यदि जायते

मातरं गुरुपत्नीं च स्वसारं पुत्रिकां वधूम्

ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्त्रीघ्नश्च गुरुतल्पगः

इति श्रुत्वा तु पांचाली ज्येष्ठभ्रातरमेव तम्

रत्नं वस्त्रं धनं धान्यं यत्किंचित्तत्र संस्थितम्